Μια ακόμη χρονιά πήγε χαμένη σε ό,τι αφορά τους εγχώριους τίτλους για την Ανόρθωση. Αποτυχία στην προσπάθεια της κατάκτησης του πρωταθλήματος, αποτυχία και στην προσπάθεια κατάκτησης του κυπέλλου, αποτυχία και στην προσπάθεια διάκρισης στην Ευρώπη. Φαινόμενα που παρουσιάζονται τα τελευταία χρόνια και μετά τη χρυσή χρονιά 2008-09, όταν η Ανόρθωση αγωνίστηκε ως η πρώτη κυπριακή ομάδα σε ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.

Από τη χρονιά εκείνη μέχρι τη φετινή επαναλαμβάνονται τα ίδια φαινόμενα. Σχεδόν κάθε χρόνο υπάρχει διοικητική αλλαγή. Σε αυτά τα χρόνια έχουν διοικήσει οι Κρις Γεωργιάδης, Αντώνης Δημητρίου, Κυριάκος Κούσιος, Κίκης Κωνσταντίνου και φυσικά ο νυν πρόεδρος Σάββας Κάκος.

Σε αυτά τα χρόνια δεν υπάρχει σταθερός προπονητής. Από το 2008-09 μέχρι σήμερα, από τον πάγκο της Ανόρθωσης έχουν περάσει εννέα προπονητές (και υπηρεσιακοί). Νίκος Νικολάου (υπηρεσιακός), Ερνστ Μίντεντρομπ, Σλάβο Μούσλιν, Νίκος Νικολάου (υπηρεσιακός), Γκιγέρμο Όγιος, Μπόμπαν Κρισμάρεβιτς, Στανιμίρ Στοΐλοφ, Ρόνι Λέβι και τώρα Πάμπος Χριστοδούλου.

Σε αυτά τα χρόνια έχουν αποκτηθεί πάρα πολλοί ποδοσφαιριστές, άλλοι έχουν προσφέρει αγωνιστικά και άλλοι όχι. Για ένα μεγάλο ποσοστό των ποδοσφαιριστών αυτών η εκάστοτε διοίκηση της Ανόρθωσης πλήρωνε ή ακόμα πληρώνει αποζημιώσεις, καθώς δεν βρίσκονται στο έμψυχο δυναμικό. Πολλές φορές ο προγραμματισμός του καλοκαιριού ανατράπηκε τον Ιανουάριο, ανεβάζοντας τον καθορισμένο προϋπολογισμό.

Το οικονομικό είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα των τελευταίων χρόνων για την Ανόρθωση. Κάθε χρόνο και χειρότερα, από την άποψη ότι λιγοστεύουν οι παράγοντες και φίλοι που βάζουν το χέρι στην τσέπη. Οι οφειλές προς πρώην ποδοσφαιριστές, πρώην προπονητές και κράτος παραμένουν και κάποιες φορές αυξάνονται. Όλα τα πιο πάνω στοιχεία είχαν το δικό τους μερίδιο και αντίκτυπο στο αγωνιστικό κομμάτι, μένοντας χωρίς τίτλο.

Στη φετινή χρονιά συνέβη κάτι που στην Ανόρθωση δεν έχει συμβεί ξανά, τουλάχιστον αγωνιστικά. Ξεκίνησε τη χρονιά με πολλές προϋποθέσεις για διάκριση σε Κύπρο και Ευρώπη, ωστόσο ήρθε η πρώτη αποτυχία με τον αποκλεισμό από την Ντίλα Γκόρι. Με πολλές προσπάθειες αγωνιστικά βρήκε τα πόδια της η «κυρία». Παρουσίασε μια εικόνα μέχρι τον Ιανουάριο ως η αχτύπητη ομάδα, το μεγάλο φαβορί, η ομάδα που δεν μπορούσε να την ξεπεράσει κανείς. Και ξαφνικά ο διακόπτης κλείνει, γυρίζει. Αρχίζει η πτώση, αρχίζουν οι βαθμολογικές απώλειες, λείπει η αντίδραση, επιστρέφουν τα μουρμουρητά, αποχωρεί ο προπονητής, ο νέος αμφισβητεί μερίδα ποδοσφαιριστών, η διοίκηση δέχεται πυρά από τον κόσμο, κάποιοι είναι εναντίον της διοίκησης ή προσώπων της διοίκησης αυτής. Το σύνδρομο των προηγούμενων χρόνων ποτέ δεν έφυγε από την Ανόρθωση. Απλώς μέχρι το Ιανουάριο βρισκόταν κλειδωμένο σε ένα συρτάρι. Όταν άρχισαν να έρχονται οι πρώτες αποτυχίες, το σύνδρομο αυτό άρχιζε να κάνει την εμφάνισή του. Τα ερωτήματα, όμως, που υπάρχουν είναι αρκετά. Γιατί διατηρείται το σύνδρομο αυτό; Γιατί όποια διοίκηση και αν πέρασε δεν μπόρεσε να το αντιμετωπίσει; Γιατί τα τελευταία χρόνια η Ανόρθωση είναι χωρισμένη σε στρατόπεδα; Γιατί σε αποτυχίες υπάρχει ακόμα και εσωδιοικητικά καταμερισμός ευθυνών; Ερωτήματα που ο κόσμος της Ανόρθωσης, ο απλός, αυτός που από το υστέρημά του πηγαίνει στο γήπεδο, συνεισφέρει με εισφορές, με λαχνούς, θέλει να γνωρίζει. Θέλει να μάθει. Το μοναδικό κομμάτι που δεν έχει μερίδιο ευθύνης για μιαν ακόμη αποτυχημένη χρονιά.

Προβληματισμός και στη νυν διοίκηση
Το ζητούμενο για την Ανόρθωση είναι να εξασφαλίσει το ένα από τα δυο ευρωπαϊκά εισιτήρια. Να σώσει ό,τι σώζεται. Μετά τη λήξη της χρονιάς, θα υπάρχουν εξελίξεις. Θα υπάρχει μείωση προϋπολογισμού ο οποίος, σύμφωνα με τον Σάββα Κάκο, θα φτάσει το €1.500.000. Αυτό σημαίνει ότι η διοίκηση θα μπει στη διαδικασία συζητήσεων για μείωση συμβολαίων, αποδεσμεύσεων, αλλά και αποχώρησης ποδοσφαιριστών.

Το δεύτερο ανοικτό κεφάλαιο είναι το διοικητικό. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Σάββας Κάκος είναι έτοιμος να παρουσιάσει ενώπιον των μελών της Ανόρθωσης νέο μοντέλο σε διοικητικό, αγωνιστικό και οικονομικό επίπεδο. Υπάρχει προβληματισμός από τον ίδιο και από στενούς του συνεργάτες για την επόμενη ημέρα, με ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα. Όλα αυτά μετά το τέλος της χρονιάς.