Τα παραδείγματα ομάδων με μικρότερο μπάτζετ που ήταν απόλυτα ανταγωνιστικές και έκαναν και επιτυχίες λένε, ξεκάθαρα, ένα πράγμα.

Ότι είναι άκρως απαραίτητη η ενέργεια, η ταχύτητα, η ένταση και τα πολλά τρεξίματα. Για να καταφέρεις κάτι τέτοιο, με περιορισμένους πόρους, είτε επιλέγεις να ποντάρεις σε νεαρούς (αλλά θέλεις πολύ ταλέντο) είτε σε παίκτες με γρήγορα πόδια και μεγάλα πνευμόνια. Συνήθως είναι επίσης σημείο αναφοράς και η εξαιρετική άμυνα, αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Υπάρχουν πρόσφατα παραδείγματα. Η Ατλέτικο του Σιμεόνε που έβγαζε το λάδι στον αντίπαλο και δεχόταν γκολ μόνο μετά… αιτήσεως.

Η Ντόρτμουντ επί Κλοπ είχε νιάτα, φοβερή ταχύτητα, ακατάπαυστο τρέξιμο. Η Μονακό έχει τους νεαρούς που το ταλέντο τρέχει από τα μπατζάκια τους. Έχει τόση ικανότητα μπροστά, που οι αμυντικές αδυναμίες υπερκαλύπτονται. Η Λέστερ, που έκανε το απόλυτο θαύμα, έπαιζε άμυνα για σεμινάριο. Αν πάμε και πιο πίσω στον χρόνο, θα βρούμε και άλλα παραδείγματα. Στην Κύπρο η ΑΕΛ του 2011-12 ήταν το πιο τρανό παράδειγμα. Η ΑΕΛ του Πάμπου Χριστοδούλου. Η Ομόνοια, εδώ και τέσσερα χρόνια, ακολούθησε άλλη τακτική και δεν της βγήκε. Υπήρχε πρόθεση από τον Κώστα Καϊάφα (το είχε δηλώσει εμμέσως πριν κλείσει η χρονιά 2013-14) για δημιουργία δυσκολοκατάβλητης ομάδας, αλλά δεν έγινε πράξη. Γενικά όλοι οι προπονητές του «τριφυλλιού» έδωσαν λίγη έμφαση στην ανασταλτική λειτουργία της ομάδας.

Η έλλειψη ανασταλτικών μέσων, οι σοβαρές αδυναμίες στα στόπερ, αλλά και η έλλειψη ταχύτητας και δύναμης από το κέντρο και κάτω ήταν σχεδόν πάντα εμφανείς. Υπάρχει και μία άλλη παράμετρος. Οι στημένες μπάλες. Που θέλουν ύψος, καλά κτυπήματα, φαντασία, σωστή τοποθέτηση, μαρκαρίσματα και αυτοσυγκέντρωση. Η τελευταία περίοδος που η Ομόνοια έκανε πραγματικά σπουδαία δουλειά ήταν επί Νεόφυτου Λάρκου. Έκτοτε και επιθετικά, αλλά κυρίως αμυντικά, η ομάδα πάσχει σε αυτό τον τομέα. Που είναι must, ακόμη και αν έχει χρήματα για ακριβές μετεγγραφές, ακόμη και όταν έχει τεράστια ποιότητα σε κάθε γραμμή. Πόσω μάλλον όταν το ταμείο δεν δίνει πολλά περιθώρια. Μήπως να θυμίσουμε ξανά την ΑΕΛ του 2010-12, που προκαλούσε πανικό σε κάθε κόρνερ ή κοντινό φάουλ. Μήπως τα πιο πάνω σημαίνουν πως η Ομόνοια του Πάμπου Χριστοδούλου θα έχει αμυντική φιλοσοφία. Σε καμία περίπτωση. Το να ξέρει μία ομάδα να αμυνθεί από τον σέντερ φορ μέχρι τον τερματοφύλακα είναι must. Το να παίξεις επιθετική άμυνα και να επιβληθείς σε ζωτικούς χώρους είναι άκρως σημαντικό, κυρίως στα ντέρμπι.

Αν καλύπτεις τα νώτα σου, με πρέσινγκ, σωστές επιστροφές και καίριες επεμβάσεις, μειώνεις τις πιθανότητες να δεχτείς γκολ. Αν κόβεις ψηλά στο γήπεδο, αμέσως έχεις προϋπόθεση επίθεσης. Αν έχεις καλά ακραία μπακ, ικανούς μέσους και φορ, μπορείς να είσαι εξίσου αποτελεσματικός και μπροστά. Ειδικά μια ομάδα όπως η Ομόνοια έχει τον αέρα της επίθεσης.  Γενικά, ο Πάμπος Χριστοδούλου θέλει να στήσει μία ομάδα που να τρέχει και να εκτελεί. «Κίνηση και πυρ». Είτε αυτό έχει να κάνει με επιθετική προσπάθεια είτε σταματώντας τον αντίπαλο. Είναι ρεαλιστικό μοντέλο και το μόνο που μπορεί υπό τις περιστάσεις να φέρει επιτυχίες.