Από τον καιρό που έκλεισαν οι χρυσές δεκαετίες της (το 1989), είναι μετρημένες οι καλές χρονιές και οι επιτυχίες της Ομόνοιας. Υπάρχουν δύο σημεία αναφοράς σε όλες. Ότι είχε ένα καλό σέντερ φορ (αυτό ισχύει ακόμη και όταν ήταν στα χάλια της με αποκορύφωμα φέτος), αλλά και ένα πολύ καλό εξάρι, ένα εργάτη ικανό και παραγωγικό.  

Πάντα με τα δεδομένα της εποχής. Στο πρωτάθλημα του 2001, είχε κυρίως τον Χάρη Νικολάου, που κατάπινε χιλιόμετρα, έκοβε, κάλυπτε χώρους και ήταν υπερπολύτιμος. Εκείνη μάλιστα τη χρονιά, ο Χάουαρντ είχε και την έμπνευση να ανεβάσει δίπλα του τον Άκη Ιωακεί, μία κίνηση που αποδείχτηκε ματ.  Το 2003 όταν πήρε το πρωτάθλημα και το 2004 όταν έπαιξε εξαιρετική μπάλα, στο 3-5-2 του Σαβέβσκι μπήκε δίπλα στον Νικολάου ο Χάμπερ, αλλά πάλι ήταν ο Κύπριος άσος που είχε το ρόλο του αναχαιτιστή. Στις χρονιές 09-12, όπου η Ομόνοια ήταν ανταγωνιστική, στηρίχτηκε στον Νοέλ Κασέκε. Που  μπορεί από πλευράς οργάνωσης να έκανε τα απαραίτητα, όμως από πλευράς αναχαίτισης έκανε τα πάντα. Χωρίς πολλά φάουλ, χωρίς εύκολες κάρτες. Ακόμη και στη τελευταία του χρονιά ο άσος από τη Ζιμπάμπουε στήριζε το κέντρο, παρόντος και του Βέρο Σάλατιτς (μεγάλη πάστα παίκτη).

Την επόμενη χρονιά, όταν η Ομόνοια πήρε στροφές και έκανε το μεγάλο ντεμαράζ αποδίδοντας εξαιρετική μπάλα, ο Μάρκο Σοάρες ήταν ο κυματοθραύστης στη μεσαία γραμμή, αλλά και κομμάτι της οργανωτικής δουλειάς. Μήπως να πάμε και πιο πίσω στην περίοδο της κυριαρχίας της Ομόνοιας; Είχε για μία δεκαετία ένα παίκτη μπροστά από την εποχή του, τον Γκρέγκορι, ενώ με την αποχώρηση του, σταδιακά ανέλαβαν καθήκοντα παίκτες εμβέλειας για την εποχή, όπως ο Σωτήρης Τσίκκος, ο Κώστας Πέτσας και σε αρκετές περιπτώσεις ο Ευαγόρας Χριστοφή. Είχαν και την εμπειρία και τη πάστα να ανταποκριθούν.

Φέτος η Ομόνοια κλείνει μία τετραετία, που είναι συνέχεια εκτός πρωταθλήματος και παρακολουθεί εκ του μακρόθεν τα τεκταινόμενα στη κορυφή. Υπάρχουν πολλοί λόγοι, αλλά και μία κοινή συνισταμένη. Για κάποιο λόγο κανένας από τους τεχνικούς της δεν επέλεξε να αποκτήσει ένα καθαρό πρώτης γραμμής ανασταλτικό μέσο,  για να στηρίξει τον (προβληματικό όπως αποδεικνύεται τελικά) αμυντικό του μηχανισμό.