Δεν χωνεύεται και εύκολα από την οικογένεια της ΑΕΛ, να χάνεται η νίκη στις καθυστερήσεις σε δύο απανωτά ντέρμπι με τον Απόλλωνα. Ωστόσο, από την άλλη η εξαιρετική αγωνιστική παρουσία της ομάδας σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα, την αποφασιστικότητα και τον δυναμισμό που έβγαλε, λίγες μέρες μετά τον οδυνηρό αποκλεισμό στο Κύπελλο από τον ΑΠΟΕΛ, μετρίασαν την απογοήτευση που έφερε το τελικό 1-1 στο προχθεσινό λεμεσιανό ντέρμπι και ενισχύουν τη συνέχιση της προσπάθειας για έξοδο στην Ευρώπη.

 

Η τύχη γύρισε ξανά την πλάτη στην ΑΕΛ, αφού και στην πρεμιέρα των πλέι οφ έχασε τη νίκη από τον Απόλλωνα, όταν δέχθηκε την ισοφάριση από τον Βινίσιους. Μια στιγμή αδράνειας, μια λάθος τοποθέτηση, είναι αρκετά να χαλάσουν ό,τι με κόπο χτίστηκε προηγουμένως και, δυστυχώς για την ΑΕΛ, αυτό επαναλήφθηκε και σε άλλα παιχνίδια.

Παθήματα για «μάθηση»
Πριν από τη διακοπή για το Πάσχα η ΑΕΛ έχασε άλλο ένα παιχνίδι το οποίο ήλεγχε πλήρως, με την Ομόνοια στο ΓΣΠ. Πλήρωσε ένα αβίαστο ατομικό λάθος και δέχθηκε την ήττα. Μόλις την περασμένη Τετάρτη, σε ένα παιχνίδι «ζωής ή θανάτου», επίσης ένα αβίαστο λάθος στην άμυνα χάρισε ουσιαστικά την πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου στον ΑΠΟΕΛ. Τι άραγε φταίει; Είναι θέμα ατυχίας ή απλά η κακιά στιγμή; Μάλλον πρόκειται για θέμα νοοτροπίας και προσωπικότητας κάποιων παιχτών. Ο Μπαλταζάρ κάνει εξαιρετική δουλειά και στο τακτικό κομμάτι η ΑΕΛ παίρνει σχεδόν άριστα στα πλείστα της παιχνίδια. Όμως έχει ένα θέμα με αυτά τα λάθη που της κοστίζουν ακριβά και θα πρέπει να βρει άμεσα τις λύσεις. Είναι κρίμα και στο τέλος αδικεί τον ίδιο της τον εαυτό. Είναι και θέμα προπόνησης, αλλά κυρίως είναι θέμα και ευθύνης των παιχτών, που οφείλουν να είναι συγκεντρωμένοι καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα. Άλλωστε, για να θεωρείσαι μεγάλη ομάδα και να εκπληρώνεις τους στόχους σου θα πρέπει να περιορίζεις στο ελάχιστο τα λάθη και φέρνεις υπέρ σου τις συγκυρίες και τις λεπτομέρειες που κρίνουν τους αγώνες.