H Ομόνοια τηρουμένων των αναλογιών έδωσε φέτος χρόνο σε Κύπριους παίκτες. Ο Κατελάρης έγινε βασικό στέλεχος στην 11άδα και ξεκάθαρα είναι το μεγαλύτερο κέρδος και η καλύτερη επένδυση . Ο Δημητρίου ήταν βασικός σε αρκετά παιχνίδια στο τελευταίο διάστημα, ο Φιλιώτης πήρε πολύ περισσότερο χρόνο από κάθε άλλη χρονιά. Μέχρι τα μέσα του 2ου γύρου και γενικά επί Κάρβερ ο Φυλαχτού ήταν συνήθως ανάμεσα στις τρεις αλλαγές ή σε κάποιες περιπτώσεις βασικός. Βασικός τερματοφύλακας ο Παναγή, από το πουθενά έπεσε στα βαθιά και κολύμπησε ο Χριστοδούλου. Ο Κύπρου έπαιξε 14 φορές, αλλά λίγο σχετικά χρόνο (475 λεπτά), η χρονιά από αριθμητικής πλευράς δεν είναι καλή για τον Ρουσιά που είχε ξεκινήσει εξαιρετικά στην Ευρώπη. Όλοι μαζί κατέγραψαν 107 συμμετοχές,  εκ των οποίων οι 57 σαν βασικοί.  

Ο Δημήτρης Χριστοφή είναι μία διαφορετική κατηγορία, θεωρείται η κολώνα πάνω στην οποία θα χτιστεί η ομάδα τα επόμενα χρόνια. Κάπου εδώ έρχεται και ο ρόλος των υπόλοιπων ντόπιων παικτών. Είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ομάδας, έχουν να κάνουν πέρα από το αγωνιστικό μέρος και με την ταυτότητα της ομάδας. Το Κυπριακό στοιχείο πρέπει να είναι έντονο, αλλά πρέπει να υπάρξει η σωστή εκτίμηση και διαχείριση του καθενός ξεχωριστά και τι μπορούν να προσφέρουν στο σύνολο. Με ξεκάθαρο ρεαλισμό και τίποτα παραπάνω ή λιγότερο.

Για την επόμενη χρονιά δεν υπάρχει περιθώριο λάθους στο κτίσιμο του ρόστερ. Όσο καλύτερα αξιολογηθούν από τη τεχνική ηγεσία, όσο πιο σωστό ρόλο λάβουν (στον κορμό ή σαν επιλογές βάθους), τόσο παραπάνω θα κερδίσουν οι ίδιοι και κυρίως η Ομόνοια.