Δεν πάει πολύς καιρός από την τριάρα που δέχθηκε η ΑΕΛ από τον ΑΠΟΕΛ στο ΓΣΠ και από μια άλλη πρόσφατη ήττα με 2-0. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο πρόσφατων επισκέψεων της Λεμεσιανής ομάδας στη Λευκωσία απέναντι στον ΑΠΟΕΛ, ήταν η «παράδοση» της άνευ όρων. Και το ερώτημα που κυριαρχεί ανάμεσα στις τάξεις των οπαδών της είναι αν μπορεί να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό στους αγώνες Κυπέλλου με τον ΑΠΟΕΛ.

Η έλευση νέου προπονητή δεν άλλαξε και πολλά πράγματα στο αγωνιστικό και αυτό φάνηκε και στο τελευταίο παιχνίδι με την Ανόρθωση.  Κατάφερε όμως να κερδίσει και αυτό είναι πολύ σημαντικό στη ψυχολογία της ομάδας. Είναι πασιφανές ότι η ΑΕΛ τον τελευταίο καιρό στερείται αυτοπεποίθησης και δυναμικής. Δεν έχασε όμως τις δυνατότητες της, ως ομάδα και αυτό είναι ευθύνη του Μπαλταζάρ να της το ξαναδώσει. Να της δώσει ξανά σφριγηλή αγωνιστική ταυτότητα και να την κάνει ανταγωνιστική και διεκδικητική σε κρίσιμα παιχνίδια, όπως το αυριανό με τον ΑΠΟΕΛ.

Είναι πρωτίστως θέμα ψυχολογίας, αλλά και ευθύνης του κάθε παίχτη ξεχωριστά να πιστέψει στον εαυτό του και στην ομάδα. Σίγουρα η ΑΕΛ το 2016 δεν είναι η ΑΕΛ του 2017, αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Με την Ανόρθωση έγινε μια καλή αρχή, έστω και αν η αγωνιστική παρουσία της ΑΕΛ δεν ήταν ανάλογα καλή. Πήρε όμως τη ψυχολογική ένεση που χρειαζόταν και πλέον εναπόκειται στην ίδια να αναζητήσει το επόμενο βήμα, που συνεπάγεται θετικό αποτέλεσμα στο πρώτο ραντεβού κυπέλλου με τον ΑΠΟΕΛ.

Πέρα της καλής ψυχολογίας, όμως, θα χρειαστεί και καλή τακτική, σωστή οργάνωση και συγκέντρωση στον στόχο του αποτελέσματος για 90+ λεπτά. «Κλειδί» θα αποτελέσει ο έλεγχος του ρυθμού του παιχνιδιού και αυτή θα πρέπει να είναι βασική της επιδίωξη σε συνδυασμό με την επίτευξη, τουλάχιστον ενός γκολ…