Όσο φιλότιμη και να είναι η προσπάθεια των παικτών, είναι σχεδόν αδύνατο απέναντι σε υπέρτερες ομάδες να ανταποκριθεί. Χαρακτηριστικό το πώς είχε τη πλέον ανεμική αντίδραση όταν έμεινε πίσω στο σκορ. Ο αγωνιστικός χώρος ήταν βαρύς, αλλά αυτό ίσχυε και για τις δύο ομάδες.

 

Η Ομόνοια δεν μπορούσε να κρατήσει έστω και για λίγο τη μπάλα, να βγάλει μία προσπάθεια της προκοπής, ήταν σχεδόν πάντα 2η στη μπάλα και στο κενό χώρο. Βρίσκει συνέχεια μπροστά της τη κάκιστη και σε όσο αφορά κάποιες θέσεις ακατανόητη στελέχωση της ομάδας.

 

Υπάρχουν πολλά καλά κομμάτια, αλλά λες και έχουν επιλεγεί από δύο διαφορετικά παζλ. Πως μπορεί μία ομάδα να είναι ανταγωνιστική όταν έχει μείνει με ένα ακραίο μέσο πρώτης γραμμής.

 

Η φυγή Σέρινταν στοίχησε, αλλά ας μην ξεχνάμε πως και ο Ιρλανδός δεν ήταν καθαρόαιμο εξτρέμ.  Ούτε οι προσπάθειες του Ιωακείμ να συμμαζέψει κάποια πράγματα και ν΄ανεβάσει τη ψυχολογία είναι αρκετές (δεν θα μπορούσαν να είναι).

 

Όταν ο κινητήρας είναι αδύνατος, το όχημα δεν τραβάει. Κάποιες εκλάμψεις κατά τη διάρκεια της χρονιάς δεν αρκούν να αλλάξουν την όλη εικόνα της χρονιάς, ακόμη και αν τελικά βγει 4η και οι προϋποθέσεις την βοηθήσουν να βγει στην Ευρώπη.  

 

Ο Πάμπος Χριστοδούλου έχει πολλά να κάνει, πολύ σοβαρές αποφάσεις να λάβει.