Μπορεί να μην υπάρχει χρόνος και χώρος για απογοήτευση στην Ομόνοια, αλλά σίγουρα ο τρόπος που ήρθε ο αποκλεισμός από την ΑΕΛ προβληματίζει. Όσο και αν δεν μπορεί να ασκηθεί έντονη κριτική στη φετινή Ομόνοια, λόγω των ειδικών συνθηκών στο Σωματείο, δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι η ομάδα δεν έκανε εκείνο που έπρεπε, όταν έπρεπε. Είναι τόσο απλό. Η Ομόνοια έχασε το παιχνίδι που δεν έπρεπε να χάσει. Παρουσιάστηκε κατώτερη των περιστάσεων και των όσων παρουσίασε τον τελευταίο καιρό. Η παραδοχή του Σαβέβσκι ότι «μας βγήκε η κούραση» αποτυπώνει ένα μέρος της εξήγησης, για την εικόνα των «πρασίνων» στους δύο ημιτελικούς με την ΑΕΛ.

Το ερώτημα είναι αν μπορούσε να κάνει κάτι το τεχνικό τημ της Ομόνοιας για να μην παρουσιαστούν σημάδια κούρασης ή απλώς έχει να κάνει με το γεγονός ότι η μια ομάδα (Ομόνοια) έπαιξε επιπλέον δυο μεγάλα παιχνίδια (ΑΠΟΕΛ και ΑΕΚ) και η άλλη ομάδα (ΑΕΛ) έκανε συντήρηση και πλάκα την ίδια ώρα (ΕΝΠ και Απόλλωνας); Ήταν γνωστό ότι η Ομόνοια από τις 6 Απριλίου μέχρι χθες 17 Απριλίου θα έδινε 4 αγώνες με υψηλή ένταση, με πολλά τρεξίματα και με μεγάλο άγχος λόγω της κρισιμότητας τους. Έντεκα ημέρες – 4 ντέρμπι «φωτιά». Η προετοιμασία μόνο εύκολη δεν ήταν (διαχείριση της κούρασης και της έντασης των παικτών, προσαρμογή στην τακτική του κάθε αντιπάλου κ.τ.λ) ενώ από την άλλη η ΑΕΛ προετοιμαζόταν … μόνο για την Ομόνοια.

Το πράγμα φάνηκε από το πρώτο παιχνίδι στο ΓΣΠ. Η ΑΕΛ ήταν πιο φρέσκια και έτοιμη και θα μπορούσε να έπαιρνε προβάδισμα από τότε. Ο Σαβέβσκι, πλέον, δεν είχε επιλογή. Ανακάτεψε λίγο την τράπουλα ( θα ήταν ρίσκο το αντίθετο) και ξεκούρασε (όσο μπορούσε) παίκτες μετά από 3 ημέρες κόντρα στην ΑΕΚ. Το δίλλημα όμως παρέμενε  Συνεχίζει με αλλαγές-φρεσκαρίσματος κόντρα και στην ΑΕΛ ή πάει στην 11αδα που έδεσε και εμπιστευόταν πλήρως  Επέλεξε το δεύτερο και έχασε Ο Σοάρες προερχόμενος από τραυματισμό δεν μπορούσε και μοιραία Λεάντρο και Ασίς έτρεχαν και δεν έφταναν απέναντι στα … Duracell Ντεντε, Σακέτι και Μπεμπέ. Μπροστά ο Άλβες δεν ανταποκρίθηκε και επίσης μοιραία οι Εφραίμ και Χριστοφή έμειναν μπλοκαρισμένοι στα άκρα. Το κέντρο συνεχώς δεχόταν πίεση και η μπάλα δεν έβγαινε μπροστά. Ότι καλό γινόταν, γινόταν από μεμονωμένες κούρσες του Χριστοφή (κυρίως) ή του Εφραίμ.

Η Ομόνοια έχασε από ένα καλύτερο αντίπαλο. Το θετικό είναι ότι έμεινε ζωντανή μέχρι τέλους και διεκδίκησε το γκολ της πρόκρισης. Επίσης της στερήθηκε και μια μεγάλη ευκαιρία για γκολ σε λάθος υπόδειξη οφ-σαίντ σε βάρος του Χριστοφή. Ότι έγινε, έγινε…Ο μεγάλος στόχος του Κυπέλλου χάθηκε και τώρα απομένει η έξοδος στην Ευρώπη μέσω του πρωταθλήματος. Η μπάλα είναι στα πόδια της, τουλάχιστον για την 3η θέση. Το παιχνίδι του Σαββάτου με την Ανόρθωση είναι σημαντικό,  όπως και τα επόμενα… Οι παίκτες παρουσιάζονται αποφασισμένοι, παρά την απογοήτευση του αποκλεισμού, να επανέλθουν στο δρόμο των επιτυχιών και βγάλουν την Ομόνοια Ευρώπη. Η ποιότητα και χημεία της ομάδας είναι εκεί και θα ήταν καταστροφικό να χαθούν μετά από μια αποτυχία.