Την είχε ανάγκη αυτή τη νίκη η Ομόνοια. Η έκταση ήταν επιπλέον λόγος για χαμόγελα, αλλά μέχρις εκεί. Δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία ανάσα και ένεση για τη προσπάθεια να πάρει τουλάχιστον τη 4η θέση. Δεν χρειάζονται ούτε υπερβολές, ούτε και υποτίμηση, λόγω ίσως της κακής μέρας της ΑΕΛ.

Η προσέγγιση μετά τον αγώνα ήταν σωστή από όλες τις πλευρές. Τον πρωταγωνιστή Κλέιτον, τον Ιωακείμ και τον Ανδρέα Δημητρίου. 

Η Ομόνοια έκανε κάποια αυτονόητα πράγματα σήμερα. Είχε καλό σχεδιασμό για το πώς να επιτεθεί. Προωθήσεις Σοϊλέδη με καλύψεις , λιγότερες πάσες (άρα και πιθανόν λιγότερα λάθη), ο Κλέιτον να έχει ένα διαφοροποιημένο ρόλο, πατώντας περιοχή. Η ομάδα αξιοποίησε πιο καλά τις επιθετικές της δυνατότητες. Αλλά ήταν και η αμυντική προσέγγιση. Πιο προσεγμένα τρεξίματα, πιο οργανωμένο πρέσινγκ και κυρίως μία εμφανής τάση να φεύγει η μπάλα γρήγορα από τη περιοχή.

Πολλά τα διωξίματα, αλλά έπιασαν τόπο. Υπήρχε και ζωντάνια (επιτέλους) στο πάγκο. Γι΄αυτό και βράχνιασε ολοκληρωτικά ο Ιωακείμ. Είναι φυσικά και το ψυχολογικό κέρδος. Η Ομόνοια μπορεί να χτίσει σε όλα αυτά και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Έχει αδυναμίες, αλλά σίγουρα μπορεί με σωστή τακτική και νοοτροπία  να δείχνει αξιόλογα πράγματα.

Όχι μόνο στο επερχόμενο ντέρμπι της Λευκωσίας, αλλά και στα αμέσως επόμενα παιχνίδια.