Χαρακτήρας ναι. Το να αντιδράς μετά από το κρύο ντους των 20 λεπτών είναι σημαντικό.  Δείχνει κάτι. Το κρατάς και κτίζεις πάνω του, σε ότι αφορά τη νοοτροπία, αλλά για να πας μπροστά θα πρέπει να το απομονώσεις. Να το κάνεις εξαίρεση στο κανόνα.

Η Ομόνοια πολλάκις τρέχει να καλύψει, τα στραβά. Θυμίζει αθλητή με τελικό σπριντ, αλλά χωρίς εκκίνηση, άρα όχι ολοκληρωμένο αθλητή. Για πολλοστή φορά φέτος (τα τρία παιχνίδια με τον Απόλλωνα αρκούν και περισσεύουν ως παράδειγμα), μπαίνει με κάκιστο τρόπο στο γήπεδο. Μήπως είναι το πλάνο, μήπως είναι η συγκέντρωση η αιτία. Μάλλον και τα δύο μαζί. Χθες ήταν ο Νασιμέντο και ο Μαργκάσα που λειτούργησαν αψυχολόγητα, αλλά δεν είναι θέμα ονομάτων. Τη μία είναι ο ένας, την άλλη ο άλλος, τη 3η ο τρίτος. Υπήρχαν όμως και πάλι τα κενά, τα ανούσια τρεξίματα, η έλλειψη αλληλοκάλυψης, οι επιλογές στη κρίσιμη στιγμή. Η Ομόνοια δίνει την αίσθηση ότι τακτικά και πνευματικά έχει περισσότερο το μυαλό της όταν αρχίζει ο αγώνας στο πώς να επιτεθεί και όχι στο πώς να αμυνθεί. Από την ώρα που υπάρχει η δεδομένη αδυναμία, θα έπρεπε να έχει άλλη προσέγγιση. Είναι εμφανές πως όσο δεν δέχεται γκολ, με την ικανότητα της μπροστά, μπορεί να σκοράρει ακόμη και όταν είναι σφιχτή.

Κατά τα άλλα θα σταθούμε και σε τρία άλλα σημεία, θετικά όμως. Η νέα μεστή παρουσία του Χριστοφή είναι το ένα. Η εμφάνιση του Μπρέεβελντ το 2ο και ίσως σημαντικότερο. Ο Ολλανδός έχει ποιότητα και μπορεί να προσδώσει άλλη διάσταση στο κέντρο.  Τρίτο ο νεαρός Αζίζ. Έχει ταλέντο, έκρηξη και «θράσος», κάτι που λείπει από το αριστερό φτερό της Ομόνοιας, ακόμη και αν αγωνίζεται εκεί ο Σέρινταν.