Πάει χρόνια αυτή η ιστορία. Η Ομόνοια, δείχνει να ανακάμπτει και πάει σε ένα κομβικό παιχνίδι. Και  σχεδόν σε όλα αυτά τα ματς που βρίσκεται ενώπιον του κάτι παραπάνω, είναι ασυνεπής. Σύμπτωση που επαναλαμβάνεται παύει να είναι σύμπτωση.

 

Η Ομόνοια εδώ και χρόνια δεν έχει την ποιότητα και την κουλτούρα για το κάτι παραπάνω. Υπάρχει πάντα η δικαιολογία του χαμηλού μπάτζετ και είναι αποδεχτή. Η απαίτηση για ομάδα ανωτάτου επιπέδου είναι υπερβολική, αλλά η επιθυμία για ομάδα σκληροτράχηλη, γρήγορη, ρεαλιστικά ανταγωνιστική που να πατάει γερά στο γήπεδο απόλυτα λογική. Πρώτη προϋπόθεση όσων ομάδων θέλουν με μικρότερο μπάτζετ να ανταγωνιστούν είναι η άμυνα και όταν λέμε άμυνα, εννοούμε την αμυντική συμπεριφορά που βγάζει το λάδι στον αντίπαλο.  Αυτό είναι το μόνο πράγμα που δεν είδαμε. Απορίας άξιο, αλλά τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται το ίδιο φαινόμενο.

Τάση και αδυναμία να μην υπάρχει βάση στην ενίσχυση στο κέντρο της άμυνας (την ίδια στιγμή που και φέτος μαζεύτηκαν 4 παίκτες που παίζουν ή μπορεί να παίξουν αριστερά μπακ), την ίδια στιγμή που μετά τον Σοάρες δεν ήρθε 6άρι (για να μην πούμε εξάρια) που θα αναχαιτίζει και να πιέζει στη μεσαία γραμμή. Είτε με τρεις πίσω., είτε σε 4-4-2, είτε σε ρόμβους (ειδικά σε ρόμβους), είτε σε 4-2-3-1 κλασσικό, αυτά είναι must πράγματα. Ακόμη και αν πει κάποιος ότι με αυτές τις επιλογές η Ομόνοια κέρδισε Κατελάρη και Τουρέ, υπάρχει η άποψη που λέει πως με καλούς αμυντικούς και ένα ικανό ανασταλτικό, οι παίκτες αυτοί και ειδικά ο Φάνος θα είχαν και καλύτερη, ομαλότερη εξέλιξη. Το ίδιο ισχύει και για τον Παναγή. Ακόμη έχει να μάθει πολλά λόγω ηλικίας και όσο η άμυνα (όλης της ομάδας) δεν τον στηρίζει, η πρόοδος θα είναι πιο αργή και τα λάθη του περισσότερα. Αν η Ομόνοια μπορούσε πραγματικά να πρεσάρει, να κλείσει χώρους, ν’ αμυνθεί, θα είχε διαφορετική πορεία, από τη στιγμή που επιθετικά είναι σε πολύ καλό επίπεδο τα τελευταία χρόνια.