Ήταν πραγματικά ένα γερό χαστούκι για την ΑΕΚ η ήττα από τον Απόλλωνα και πρέπει να βρει τον τρόπο να συνέλθει. Η παραδοχή για την ανωτερότητα του Απόλλωνα και την απογοητευτική παρουσία είναι ένα πρώτο μέτρο σωστής αντίληψης, αλλά η πράξη είναι που πρέπει να μετρήσει και όχι η θεωρία. Μέχρι το 25΄η ομάδα της Λάρνακας ήταν λες και είχε μείνει στη περίοδο των… διακοπών και των εορτών.

 

Κακή αντίδραση στο πρώτο γκολ, λάθος στο 2ο, πέναλτι που μπορούσε να αποφευχθεί στο 3ο και πάει λέγοντας. Κανείς δε ξέρει τι θα γινόταν, αν δεν ερχόταν νωρίς η μείωση με μπόλικη δόση τύχης από πάσα-καραμπόλα. Μάλλον πιο εφιαλτικό το υποτιθέμενο σενάριο.  Ένα καλό πάθημα γίνεται μάθημα. Μπορεί κάποια σημεία να ήταν θέματα βραδιάς, κακής συγκέντρωσης, αλλά υπάρχει η μεγάλη εικόνα. Ομάδα που θέλει τίτλο δεν μπορεί να έχει τέτοια βράδια. Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Οι επιλογές. Σίγουρα ο Ιντιακέθ γνωρίζει καλύτερα από όλους, αλλά σίγουρα οι περισσότεροι θα πουν και θα έχουν δίκιο ότι όταν λείπει και ο Τετέ, δε μπορεί να μένει έξω και ο Άλβες (για άλλη μία φορά). Με τι ισχύ πυρός περίμενε χθες να κτυπήσει ο Ισπανός τεχνικός;

 

Η ενίσχυση έτσι και αλλιώς είναι επιτακτική ανάγκη και πρέπει να είναι εύστοχη. Στη χωρίς Τομάς εποχή, η ΑΕΚ έχει κακά τα ψέματα (μία σύγκριση στην απόδοση είναι αρκετή) θέματα λειτουργίας. Τα σημάδια υπήρχαν ήδη, πριν την διακοπή με τις πολλές δυσκολίες στα περισσότερα παιχνίδια. Χρειάζεται ένα καλό κουμανταδόρο. Όπως θέλει και 2η λύση στην επίθεση, ενώ ίσως ο Τσάβι Ρόχα θα πρέπει να δει λίγο και τα μετόπισθεν.