Η άνοδος της Ομόνοιας στο δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος είναι εμφανής και οφείλεται κυρίως στην άνοδο των ποδοσφαιριστών με τον Τόνι Σαβέβσκι στο πάγκο. Άλλον Αντρέ Άλβες βλέπαμε στις αρχές της χρονιάς και άλλον τώρα. Ο Χριστοφή διανύει μία τρομερή χρονιά και η βελτίωσή του τα προηγούμενα χρόνια είναι απίστευτη. Ο «χλομός», λόγω τραυματισμών Εφραίμ ανέβηκε κατακόρυφα εδώ και μερικές εβδομάδες, δίνοντας τρομερά καλή ισορροπία στα φτερά της ομάδας. Ο Λεάντρο αλλά και ο Μάρκο Σοάρες κάνουν μία ώριμη και ουσιαστική χρονιά. Ο Αντράντε μπορεί από στατιστικής άποψης να μη βελτίωσε τις αμυντικές επιδόσεις, αλλά είναι εξαιρετικά σταθερός, βοηθά στην ανάπτυξη και καθοδηγεί στα μετόπισθεν. Σαφής και μάλιστα ίσως ανέλπιστη η άνοδος του Σκαραμοτσίνο, που άκουγε δικαιολογημένα τα εξ αμάξης στον 1ο γύρο, αλλά τώρα έχει κερδίσει την εκτίμηση των φίλων της Ομόνοιας μέσα από τις εμφανίσεις του.
Σίγουρα η βελτίωση των επιθετικών και μεσοεπιθετικών οφείλεται και στον  τρόπο με τον οποίο αγωνίζεται η ομάδα. Μία ορχήστρα για να αποδίδει εξίσου καλά σε κάθε είδος κομματιού, θέλει και τον μαέστρο της. Έτσι και στην μπάλα. Η Ομόνοια μπορεί να μετουσιώσει στην πράξη τη φιλοσοφία του Σαβέβσκι για επιθετικό ποδόσφαιρο, λόγω του Νούνο Ασίς. Με ένα 10άρι τέτοιας εμβέλειας να μοιράζει παιχνίδι, να καθορίζει το τέμπο, να σπάει την ισορροπία της αντιπάλου με δύο κινήσεις, η Ομόνοια γίνεται και ελκυστική και αποτελεσματική.