Από πού να αρχίσει κανείς για την Ομόνοια και που να καταλήξει;

Οι ευθύνες είναι πολύ μεγάλες σε επίπεδο τεχνικού Διευθυντή, προπονητή και παικτών για την απαράδεχτη εικόνα της ομάδας. Η παρουσία κόντρα στην Αναγέννηση φανέρωσε πεντακάθαρα πλέον τις τρομερές αδυναμίες της ομάδας. Αδυναμίες που προκύπτουν από κακό προγραμματισμό, λανθασμένες επιλογές 11άδας και φυσικά απαράδεχτη απόδοση των ποδοσφαιριστών. Τα προβλήματα ήταν εμφανή από την Ευρώπη και τη πρεμιέρα. Άμυνα πραγματικό ελβετικό τυρί, όλο τρύπες.  Και όμως, ενώ ακόμη και ο λιγότερο καταρτισμένος ποδοσφαιρικά φίλαθλος το αντιλαμβανόταν, δεν έγινε καμία ενέργεια για βελτίωση.

Ο Νταμπίζας προτίμησε να φτάσει στο παρά τέσσερα της μετεγγραφικής περιόδου, χωρίς να κάνει διορθωτικές κινήσεις και να παίξει με τη φωτιά.  Χωρίς ένα στόπερ της προκοπής, χωρίς ανασταλτικό χαφ. Και την ίδια ώρα με δύο αριστερούς μπακ, που δεν  ξεκινάνε 11άδα, με προβληματικό δεξί μπακ, με ένα μόνο δημιουργικό παίκτη (οπότε άμα ο Κλέιτον δεν αποδίδει η Ομόνοια δεν μπορεί) και μπόλικη μετριότητα. Γενικά, ενώ η στελέχωση του ρόστερ ξεκίνησε ιδανικά, η συνέχεια (σε επιλογές παικτών και θέσεων) παίρνει απροβίβαστο.

Αν αληθεύει ότι θα γίνει μόνο μία προσθήκη 1ης γραμμής, η Ομόνοια θα έχει σοβαρό πρόβλημα. Έστω και την υστάτη πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρές αποφάσεις και να γίνουν προσθαφαιρέσεις, αφού η οικονομική ζημιά που μπορεί να προκύψει από αποδεσμεύσεις ίσως να είναι μηδαμινή με βάση τη αυτή που θα πάθει η Ομόνοια με την σημερινή εικόνα της.

Την ίδια ώρα ο Κάρβερ δικαίως αμφισβητείται για τις επιλογές 11άδας, το κοουτσάρισμα, την αξιολόγηση των παικτών με βάση τις δυνατότητες τους. Όλα αυτά δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Η επόμενη μέρα είναι δύσκολη στο «τριφύλλι», αλλά αν υπάρχει αδράνεια, πιθανότατα η χρονιά να είναι επανάληψη των προηγούμενων. Ήδη έγινε η αρχή, αφού για 7η συνεχόμενη χρονιά, δε μπορεί να σταυρώσει δύο νίκες στη πρεμιέρα.