Ο αποκλεισμός από την Μπεϊτάρ δεν είναι -όποια ελαφρυντικά κι αν υπάρχουν- ευκολοχώνευτος. Ακόμη και σε μεταβατικό στάδιο και με αγωνιστικές ελλείψεις, η Ομόνοια είχε όλα τα φόντα να περάσει, με βάση τη συνολική εικόνα των 180 λεπτών. Έμεινε έξω γιατί δεν έκανε όσα έπρεπε και στα δύο παιχνίδια. Και οφείλει τώρα να πορευτεί με ένα βάρος παραπάνω. Σίγουρα ο κόσμος της πικράθηκε. Ξανά, γιατί έζησε τα ίδια πράγματα που ζει τα τελευταία χρόνια. Αλλά και γιατί περίμενε περισσότερα. Από την άλλη ακούει για νέο πρότζεκτ, για πίστωση χρόνου, για βεβαιότητα ότι η ομάδα θα βελτιωθεί.

Το άκουσε από τον προπονητή, τον Τεχνικό Διευθυντή, τα μέλη της Διοίκησης, τον Φλορέσκου. Υπάρχει μία κοινή γραμμή γι' αυτήν την πορεία. Υπάρχουν επίσης κάποιες  πραγματικότητες. Πολλές αλλαγές στο ρόστερ, στενά περιθώρια για ενίσχυση, παίκτες που φυσιολογικά άργησαν να μπουν στην προετοιμασία και δεν ήταν απόλυτα έτοιμοι. Πολύ σοβαρή διάσταση οι τραυματισμοί των Χριστοφή και Μπαντιμπαγκά, παίκτες με βάρος στον όλο σχεδιασμό.  Από την ώρα όμως που οι τοποθετήσεις στέλνουν υποσχέσεις και αισιόδοξα μηνύματα, αν η κριτική αυτήν τη στιγμή είναι -παρά την πίκρα- επιεικής, θα είναι πολύ αυστηρή στη συνέχεια. Οι απαιτήσεις υπάρχουν και είναι μεγάλες. Ο κόσμος και όχι μόνο της Ομόνοιας αναμένει πολύ καλύτερη εικόνα, θέλει ομάδα ανταγωνιστική, που να τον ικανοποιεί πραγματικά. Μία νίκη μπορεί να έχει σημασία, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα.

Η Ομόνοια θα μπορούσε να δεχτεί μίνιμουμ άλλα δύο γκολ στο πρώτο μέρος από την Μπεϊτάρ. Στα σημεία όπου το μομέντουμ ήταν με το μέρος της, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Δεν εξέπεμπε στο διάστημα 25'-45' και στο 2ο μέρος μέχρι το γκολ του Ρουσιά την αύρα της ομάδας που ήταν έτοιμη για ολική ανατροπή και πρόκριση. Δυσκολευόταν να κάνει επιθέσεις και να κυκλοφορήσει την μπάλα γρήγορα. Η απόδοση είναι αυτή που πρέπει να εκτιμηθεί σωστά, για να αρχίσουν οι διορθώσεις.