Από τη χθεσινή δήλωση του Μιντίκκη, μετά την επέκταση της συμφωνίας του με την ΑΕΚ, κρατάμε δύο πράγματα.

Την ανυπομονησία του να παίξει στο ιδιόκτητο γήπεδο, αλλά και την επιθυμία για έναν τίτλο. Αυτά είναι τα δύο διαφορετικά σημεία αναφοράς των Λαρνακέων. Τις δύο προηγούμενες χρονιές, οι λέξεις αυτές ήταν άγνωστες. Λογικό για το γήπεδο, αφού τώρα μόλις ολοκληρώνεται, όμως κανένας δεν μιλούσε για τίτλο. Γινόταν λόγος για αναβάθμιση, σταθεροποίηση στην ελίτ κτλ. Οι συνθήκες όμως έχουν ωριμάσει, όσο ποτέ. Παραπάνω από πέρυσι, παραπάνω και από τη χρονιά της πορείας στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Η παρουσία των δύο τελευταίων ετών είναι ξεκαθαρο σημάδι για την επερχόμενη χρονιά. Η ΑΕΚ είναι απόλυτα έτοιμη από πλευράς νοοτροπίας για να σηκώσει την κούπα. Το γήπεδο είναι επιπλέον λόγος, ένα στοιχείο στο οποίο πολλές ομάδες ανά το παγκόσμιο πόνταραν για να πετύχουν. Σε όλα αυτα θα προσθέσουμε και τη δίψα των περισσοτέρων παικτών για τρόπαιο, αφού έφτασαν κοντά στην πηγή, αλλά δεν ξεδίψασαν απόλυτα. Φυσικά η πίεση είναι φέτος περισσότερη και την ανεβάζουν οι δυνατότητες της ομάδας. Το έμψυχο υλικό, παρά τις αναποδιές (Μυτίδης, Τόνιο), παραμένει εξαιρετικό, δεμένο. Ο Τσάβι Ρόκα από την άλλη έχει δείξει την ικανότητά του στην επιλογή νέων παικτών, που όχι μόνο έχουν αξία, αλλά μπαίνουν και εύκολα στο κλίμα και την αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδας. Διαφορά υπάρχει φυσικά και στα θέματα προετοιμασίας, αφού οι υποχρεώσεις ξεκίνησαν πολύ νωρίς. Εδώ θα χρειαστεί η καλύτερη δυνατή διαχείριση.