Περισσότερο από δέκα χρόνια περίμεναν οι φίλοι της Ομόνοιας να δουν ένα ξένο τερματοφύλακα να κάθεται κάτω από τα δοκάρια της ομάδας τους και να νιώσουν ασφάλεια. Να νιώσουν πως στο πρόσωπό του βρήκαν αυτό που λέμε τον φύλακα-άγγελο. Ο Ζοσέ Μορέρια ήταν με διαφορά ο κορυφαίος παίκτης των «πρασίνων» στον χθεσινό επαναληπτικό κυπέλλου με την Ανόρθωση και με τις πολλές σωτήριες επεμβάσεις του, με κορυφαία φυσικά την απόκρουση πέναλτι του Οχαγιόν, οδήγησε την ομάδα του σε δεύτερη νίκη επί των πρωτοπόρων του πρωταθλήματος.
Γυρίζοντας το χρόνο πίσω και θυμούμενοι τους ξένους πορτιέρο που φόρεσαν τη φανέλα της Ομόνοιας την τελευταία δεκαετία, θα διαπιστώσουμε πως αυτοί που έκαναν τη διαφορά κάτω από τα δοκάρια ήταν η εξαίρεση στον κανόνα. Για την ακρίβεια, ο τελευταίος ξένος τερματοφύλακας που ενέπνεε εμπιστοσύνη στους συμπαίκτες και τον κόσμο, ήταν ο Στέφαν Μπράσας, ο οποίος φόρεσε τη φανέλα της Ομόνοιας την περίοδο 2002/03.
Μετά την αποχώρηση του 36χρονου Γερμανού «γίγαντα», άνοιξε ο κύκλος καθόδου ξένων τερματοφυλάκων που δεν κατάφεραν να βοηθήσουν και να πείσουν για την αξία και τις δυνατότητές τους. Ποιον να πρωτοθυμηθούμε; Τον Νίκο Μιχόπουλου ο οποίος «κάηκε» πριν καν ξεκινήσει την καριέρα του στο «τριφύλλι», αφού δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει το εφιαλτικό βράδυ που έζησε στην Κρακοβία (5-2 με Βίσλα). Ακολούθως  αποκτήθηκε ο Άνταμ Βέζερ από την Αναγέννηση Δερύνειας και παρά το γεγονός ότι έμεινε τρία χρόνια στην Ομόνοια δεν κατάφερε να καθιερωθεί στην ενδεκάδα και στις καρδιές του κόσμο, ο οποίος θα τον θυμάται περισσότερο για το τέρμα που δέχτηκε σε απευθείας εκτέλεση κόρνερ του Ρικάρντο Φερνάντες και το άλλο από τον Μακρίδη με σουτ από τη μέση του γηπέδου στα δύο ντέρμπι κόντρα στον ΑΠΟΕΛ
Την περίοδο 2005/06 ήρθε ο διεθνής Μαροκινός Καλίντ Σινού, η μετεγγραφή του οποίου συνοδεύτηκε με πολύ καλές συστάσεις και βιογραφικό, δεν έπεισε όμως την απόδοσή του στο γήπεδο.
Μετά τον Σινού ήρθε ο Αντώνης Γιωργαλλίδης, παράλληλα όμως συνεχίστηκε η κάθοδος ξένων τερματοφυλάκων που δεν έγιναν ποτέ… φύλακες άγγελοι, όπως για παράδειγμα οι Ελλαδίτες Ηλίας Στογιάννης και Στέφανος Κοτσόλης, ο Σιντιμπέ, Ντράγκοσλαβ Γέβριτς και πιο πρόσφατα οι Τζόνι Λεόνι και Οχάντ Λεβίτα.
Το δείγμα από τον Ζοσέ Μορέιρα είναι ακόμα μικρό, αφού η χθεσινή ήταν μόλις η τρίτη του παρουσία κάτω από τα δοκάρια της Ομόνοιας. Ωστόσο, το βιογραφικό που κουβαλά είναι τέτοιο που δεν τίθεται καμία αμφιβολία για την αξία του. Το μοναδικό ερωτηματικό είχε να κάνει με το βαθμό ετοιμότητάς του και κατά πόσο θα τον επηρεάσουν οι σοβαροί τραυματισμοί που αντιμετώπισε στην καριέρα του. Τα πρώτα μηνύματα ήταν θετικά και οι φίλοι της Ομόνοιας ελπίζουν να συνεχίσει να υπερασπίζεται με την ίδια επιτυχία την εστία της ομάδας τους.