Το ζητούμενο για την Ομόνοια στην τελευταία τετραετία της τεράστιας οικονομική στενότητας ήταν να κάνει σωστές μετεγγραφές, με τα υπάρχοντα χρήματα και να δημιουργήσει ένα γερό κορμό. Τίποτα από τα δύο δεν επετεύχθη στον επιθυμητό βαθμό. Από την ομάδα που ολοκλήρωσε τη χρονιά 12-13, ελάχιστοι συνεχίζουν. Από τις 50 και πλέον μετεγγραφές που έγιναν από το Καλοκαίρι του 2013 και μετά, δεν είναι πολλοί αυτοί που έκαναν έντονη τη παρουσία τους αγωνιστικά και χρονικά.
Σ΄αυτή τη μετεγγραφική περίοδο η Ομόνοια φαίνεται πως θα πιάσει το διψήφιο αριθμό μετεγγραφών. Ψάχνει τερματοφύλακα (νεαρό κάτω των 21), δύο στόπερ, ένα ακραίο μπακ, δύο μέσους, ένα ακραίο και ένα επιθετικό κορυφής. Οκτώ συνολικά, κατά πάσα πιθανότητα γίνονται εννέα λόγω Χαφέζ, ενώ στο τραπέζι είναι τα θέματα Σκέμπρι, Ασίς. Από την ώρα που δεν είναι απόλυτα βέβαιη η παραμονή Μπαντιμπάγκα, το παράθυρο μετεγγραφικής ενίσχυσης ανοίγει μέχρι και τη… ντουζίνα.
Το ζητούμενο αυτής της νέας προσπάθειας ενίσχυσης είναι νέοι και παλιοί να συνθέσουν ένα καλό παζλ, ώστε να ανταποκριθεί φέτος στις απαιτήσεις της χρονιάς, να είναι πολύ πιο ανταγωνιστικό από τα προηγούμενα, αλλά και να δίνει ποσοτική και ποιοτική κληρονομιά για την επόμενη χρονιά. Όσο λιγότερες αλλαγές γίνονται (με βάση αγωνιστικά και ηλικιακά κριτήρια), τόσο το καλύτερο. Η ομάδα διατηρεί συνοχή, χτίζει στην αγωνιστική της φιλοσοφία και διαχειρίζεται έτσι καλύτερα το «σφιχτό» της μισθολόγιο.
