Η Ανόρθωση μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα αγωνιστικό μοτίβο που την αδικεί. Μία ομάδα που σίγουρα μπορεί να παίξει καλύτερα.

Με ένα προπονητή, που πέρσι, με λιγότερες επιλογές είχε δείξει ότι ξέρει από μοντέρνο ποδόσφαιρο. Με τρέξιμο χωρίς τη μπάλα, με πρώτες πάσες, με εναλλαγές θέσεων, πολλά overlap. Που είναι λοιπόν το πρόβλημα; Μία εκδοχή είναι η σχεδόν πλήρης εξάρτιση από τα πόδια του Μαρτίνεζ και η λίγη εμπλοκή των υπολοίπων στην οργάνωση. 

Αν ο Αργεντινός περιοριστεί, η Ανόρθωση «μαγκώνει». Μήπως όμως είναι γενικότερα  το σημείο που βάζει ο προπονητής τον πήχη των αγωνιστικών απαιτήσεων; Όταν είχε ρωτηθεί ο Πάους μετά τον αγώνα με την Ομόνοια γιατί δεν έκανε αλλαγές πριν το 75’, απάντησε πως… δεν υπήρχε λόγος να το κάνει αφού οι παίκτες απέδιδαν. Η κοινή αίσθηση  όμως είναι πως η Ανόρθωση μέχρι εκείνο το σημείο κρατούσε μπάλα, αλλά δεν προκαλούσε ιδιαίτερη ανησυχία στην ελλιπέστατη αντίπαλο της. Χθες μίλησε για άδικο αποτέλεσμα και  δεν έδειξε να νιώθει ότι η ομάδα του δεν απέδωσε όσο έπρεπε.

Ο Πάους θέλει με βάση τις αρχικές επιλογές και το πλάνο, μία πιο «σφιχτή» Ανόρθωση,  αλλά μάλλον την έχει… παρασφύξει. Ίσως να νιώθει ότι η ομάδα του είναι ευάλωτη πίσω και βάζει χαλινάρια στην επίθεση. Σε κάποια παιχνίδια, επιβάλλεται να το κάνει, αλλά η γενική φιλοσοφία πρέπει να  χαρακτηρίζεται από περισσότερη επιθετικότητα και συνοχή  σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου. Αποδεδειγμένα ο Ολλανδός τεχνικός μπορεί να την (ξανα)εφαρμόσει την φιλοσοφία αυτή στην ομάδα. Άλλωστε αυτό επιτάσσει η φιλοσοφία της Ολλανδικής σχολής.

Εδώ μπαίνει και ο παράγοντας ποδοσφαιριστές. Γιατί αρκετοί από αυτούς διανύουν περίοδο κάμψης και οι ευθύνες τους είναι μεγάλες, όσες και του προπονητή.  Πολλά ατομικά λάθη, βιαστικές επιλογές, λίγη ενέργεια. Ακόμη και αν εικάσουμε ότι το πλάνο τους περιορίζει, μπορούν να κάνουν πολύ περισσότερα. Μπορεί να πάρουν πρωτοβουλίες, χωρίς να παρακάμπτουν τις οδηγίες του προπονητή τους.  Είναι ώρα αυτοκριτικής.