Η συγκομιδή της Ανόρθωσης στο πρωτάθλημα τη φέρνει σε τροχιά τίτλου. Δεν έχει χάσει εντός γηπέδου (η μοναδική), έχει κάνει μεγάλες σε αξία νίκες. Για την αριθμητική πορεία υπάρχει καθολική ικανοποίηση. Είναι όμως επίσης κοινό συμπέρασμα ότι η Ανόρθωση δεν έχει φτάσει στο επίπεδο των αγωνιστικών δυνατοτήτων της.

 

Σε πολλά παιχνίδια, φορτσάρει στο τέλος (αυτό βέβαια σημαίνει ότι έχει καλή φυσική κατάσταση και ποιότητα στο πάγκο). Σε κάποια της βγήκε, σε κάποια λογικά όχι και έτσι ήρθαν οι απώλειες. Σε όλες τις συγκρίσεις με τη περσινή χρονιά η Ανόρθωση παίρνει θετικό βαθμό, εκτός ίσως από ένα σημείο. Την ανάπτυξη. Η περσινή Ανόρθωση από τα μέσα του πρωταθλήματος, είχε εντυπωσιάσει με την ευχέρεια της να παίζει με τη πρώτη πάσα, να μεταφέρει γρήγορα και σωστά τη μπάλα από την άμυνα στην επίθεση.

 

Σταδιακά εφάρμοσε καλό ποδόσφαιρο κατοχής, δούλευε καλύτερα από τα άκρα και θυμάστε σε κάποια παιχνίδια έβαζε αφόρητη πίεση και έφτιαχνε σωρεία ευκαιριών. Φυσικά, πλήρωνε άλλες αδυναμίες και σίγουρα δεν είχε το βάθος.

 

Φέτος, το μοντέλο ανάπτυξης είναι κάπως διαφορετικό, η μπάλα περνά περισσότερο από τα πόδια του Μαρτίνεζ. Οι αυτοματισμοί όμως και η σωστή κίνηση χωρίς τη μπάλα λείπουν σε κάποιο βαθμό. Με την ποιότητα και την ποσότητα επιλογών που έχει η Ανόρθωση, μπορεί να βάλει πολύ πιο εύκολα τα στοιχεία αυτά στο παιχνίδι της, ώστε η υπεροχή της να είναι πιο έντονη και να έχει περισσότερη διάρκεια.