Γίνεται πολύς λόγος για την πίεση που υπάρχει στην Ομόνοια και ότι κάποιοι παίχτες της δεν την αντέχουν και δεν αξίζουν να είναι στο ρόστερ μιας ομάδας με τόσο μεγάλο εκτόπισμα. Αυτό φαίνεται και μέσα από τους αριθμούς της Ομόνοιας στα φετινά εντός έδρας παιχνίδια. Εκεί όπου η στήριξη του κόσμου γυρίζει σε μουρμούρα και αντίδραση, όταν το ματς στραβώνει, «λυγίζοντας» τους παίχτες της ομάδας…
Μέχρι στιγμής, σε 12 αγωνιστικές, η Ομόνοια έδωσε 7 παιχνίδια στο ΓΣΠ και από τους 21 διαθέσιμους βαθμούς πήρε μόνο τους 11 (2 νίκες – 5 ισοπαλίες – 0 ήττες). Έχασε 10 ολόκληρους βαθμούς, ένα περισσότερο από όση είναι η διαφορά της από την κορυφή της βαθμολογίας. Κέρδισε μόνο τη Ν. Σαλαμίνα (5-3) και την Πάφο (6-0) ενώ έμεινε στην ισοπαλία απέναντι στη Δόξα (1-1), την Ανόρθωση (0-0), τον Απόλλωνα (0-0), τον ΑΠΟΕΛ (2-2) και την Ένωση (2-2).
Οι έντεκα βαθμοί στις 12 πρώτες αγωνιστικές, αποτελούν την δεύτερη χειρότερη επίδοση της Ομόνοιας τα τελευταία 7 χρόνια, αλλά κατά μέσο όρο (βαθμοί/παιχνίδια) αποτελούν την χειρότερη επίδοση. Την περίοδο 2010-11 μάζεψε μόνο δέκα βαθμούς, αλλά σε πέντε παιχνίδια ενώ φέτος έχει μαζέψει έντεκα βαθμούς σε εφτά παιχνίδια. Την περίοδο 2009-10 είχε συγκομιδή 14β., την περίοδο 2011-12 16β., όσους είχε πάρει και την επόμενη περίοδο (2012-13). Την σεζόν 2013-14 είχε 12β., και την σεζόν 2014-15 (πέρσι) είχε μαζέψει ξανά 12β.
Επιστρέφοντας στις φετινές εντός έδρας επιδόσεις της Ομόνοιας και απομονώσουμε τα πέντε ισόπαλα παιχνίδια, διακρίνουμε, ότι η απόδοση της ήταν σαφώς καλύτερη στα τρία ντέρμπι, παρά στα παιχνίδια με Δόξα και Ένωση και θα μπορούσε να κέρδιζε και την Ανόρθωση και τον Απόλλωνα και τον ΑΠΟΕΛ. Συνεπώς, είναι και θέμα νοοτροπίας, πέρα της πίεσης, σε συνδυασμό πάντα με τις όποιες αδυναμίες έχει η ομάδα, απόρροια των κενών που έχει στο ρόστερ της. Αν βάλουμε κάτω την εξίσωση: πίεση + νοοτροπία + αγωνιστικές αδυναμίες, βγάλεις το αποτέλεσμα της κακής πορείας που διαγράφει η Ομόνοια.
