Τι άραγε φταίει στην Ομόνοια;. Ερώτημα χιλιοειπωμένο και δύσκολο-απάντητο. Ο χρόνος, όμως, τρέχει εις βάρος της ομάδας. Είναι σαφές, ότι η Ομόνοια χρειάζεται επανασχεδιασμό σε λευκή κόλλα, γενικώς και σε όλους τους τομείς. Τώρα όμως τι γίνεται;
Η ομάδα βγάζει στο γήπεδο μεγάλες αδυναμίες, που δεν της επιτρέπουν να δημιουργήσει ένα νικηφόρο σερί και να χτίσει μια δυναμική. Δεν είναι θέμα παιχτών ή θέμα προπονητή. Είναι θέμα στελέχωσης της ομάδας και θέμα νοοτροπίας. Όταν οι ίδιοι οι παίχτες δείχνουν να μην πιστεύουν στην ομάδα, πως μπορεί να πιστέψει σε αυτήν ο κόσμος της; Η Ομόνοια χάνει τη νοοτροπία του νικητή και τη φλόγα της μεγάλης ομάδας (αγωνιστικά). Εκεί που άρχισε να κάνει τον κύκλο της, μετά την Μιλτιάδη Νεοφύτου εποχή, με τον Καϊάφα στον πάγκο και ήταν έτοιμη για το μεγάλο άλμα, έκανε επαναστροφή!
Έγιναν πολύ μεγάλα λάθη στον προγραμματισμό του καλοκαιριού και δημιουργήθηκαν μεγάλες τρύπες στο ρόστερ της ομάδας. Ανεξήγητα αποκτήθηκαν παίχτες που δεν έπρεπε να αποκτηθούν και δεν αποκτήθηκαν παίχτες που έπρεπε να αποκτηθούν. Η Ομόνοια, όμως, είναι υποχρεωμένη να κοιτάξει μπροστά. Πρέπει να νικήσει και τις αδυναμίες της. Χρειάζεται πολλή δουλειά και στα πόδια των παιχτών βρίσκεται η τύχη της, ώστε να βγάλει τη φετινή χρονιά. Δεν θα κάνει θαύματα ο Μιλόγεβιτς. Θα χρειαστεί χρόνος και υπομονή. Έστω και με αυτό το ρόστερ η Ομόνοια μπορεί να ανεβεί, αλλά θα χρειαστεί ποιοτική ενίσχυση το Γενάρη και κυρίως «υγεία» από κάποιους παίχτες «κλειδιά» (Χριστοφή, Μαργκάσα, Ρομαρίκ, Μπαντιμπανγκά).
Την ερχόμενη Κυριακή θα πάει Λεμεσό για να παίξει με την ΑΕΛ στην αυλαία του Α’ γύρου και εν συνεχεία, μέχρι τα Χριστούγεννα, έχει ακόμη Σαλαμίνα (εκτός), Εθνικό (εντός) και Δόξα (εκτός). Θα ήταν άκαιρο να γίνεται λόγος για σερί νικών, για μια ομάδα που δυσκολεύεται απλώς να κολλήσει δύο νίκες (το έκανε μια φορά φέτος με Ερμή και Πάφο), αλλά η Ομόνοια δεν έχει άλλη επιλογή από το να εκμεταλλευτεί το πρόγραμμα αυτό και να διευκολύνει τον εαυτό της. Άλλωστε, δεν αρκεί μόνο σκληρή δουλειά, χρειάζονται και αποτελέσματα.
