Η Ομόνοια γλύτωσε με την ισοφάριση στο 84' απλά από ένα μεγάλο κάζο. Η ισοπαλία είναι αποτυχία. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Με όποιους και αν ήταν στο γήπεδο , όποιες και αν ήταν οι ανάγκες για βελτίωση, όφειλε σήμερα να βρει τρόπο να κερδίσει. Όμως όποιος κοιτάξει μεμονωμένα τον αγώνα σε μία αποτυχία κάνει το ίδιο λάθος όταν το πράττει στις επιτυχίες. Γιατί το πρόβλημα της Ομόνοιας είναι γενικό και στις περιπτώσεις που κέρδισε, οι σοβαρές της αδυναμίες κρύβονταν κάτω από το χαλί. Ακόμη και έκανε την ολική ανατροπή σήμερα θα ίσχυε το ίδιο.

 

Ο Μιλόγεβιτς διέκρινε σοβαρά προβλήματα, αλλά άλλο το θέλει και άλλο αν μπορεί να τα μειώσει άμεσα στον απαιτούμενο βαθμό. Η Ομόνοια ξεκίνησε και συνεχίζει το πρωτάθλημα με ραγισμένη ραχοκοκκαλιά. Χωρίς ένα αξιόλογο πραγματικό στόπερ, χωρίς ένα πραγματικό ανασταλτικό. Γι' αυτό κάθε τρεις και λίγο δέχεται φτηνά τέρματα και είναι ευάλωτη στις αντίπαλες αντεπιθέσεις. Άλλο πρόβλημα μπροστά. Ο Σκεμπρι είναι ο μόνος παίκτης που κάνει την αντίπαλη άμυνα να νιώθει ανησυχία. Ο Ρουσιάς δε μπορεί πάντα να βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά.

 

ην ίδια στιγμή πρέπει να μπει ένα τέλος στη επιπολαιότητα των παικτών. Και σήμερα όλοι είδαν από το 1 ' μέχρι το 95' κακές εκτιμήσεις και επιλογές. Στα γκολ που δέχτηκε, στο τρόπο που συμπεριφέρθηκε αμυντικά στις ευκαιρίες που έφτιαξε, στις στιγμές που η προϋπόθεση δεν έγινε ευκαιρία. Όλα αυτά δεν λύνονται με ευχέλαια και μαγικά ραβδάκια. Λύνονται με ενίσχυση στις αδυναμίες του ρόστερ. Βελτιώνονται με δουλειά στη τακτική και αυστηρή διαχείρηση της επιπολαιότητας.