Φρέσκος και με εξαιρετικά ποσοστά κατοχής για ένα ημίχρονο, ασταθής και με εκλάμψεις στο δεύτερο. Ένας ΑΠΟΕΛ που δεν έφερε δηλαδή εκπλήξεις αφού για άλλη μια φορά σε ένα παιχνίδι "κουβαλούσε" κατά ένα ενενηντάλεπτο τα στοιχεία που γενικά τον χαρακτηρίζουν στη φετινή χρόνια. Αλλά κατάφερε επίσης για ακόμη ένα παιχνίδι, να πάρει την ουσία, να κατακτήσει δηλαδή το τρίποντο. Μετά από 20 αγωνιστικές δεν είναι δυνατό να αναμένει κάποιος απο τους γαλαζοκίτρινους να αλλάξουν "κοστούμι". Αυτός είναι ο ΑΠΟΕΛ της περιόδου 2012-2013. Το ζητούμενο για τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι να αποδείξει στο τέλος της χρονιάς αν αυτή η ομάδα, που σαφώς δεν είναι καλύτερη απο την περσινή, έχει τα απαραίτητα συστατικά για να αποδειχθεί καλύτερη, όχι του προηγούμενου εαυτού της, αλλα των υπολοίπων ομάδων. Και δη της Ανόρθωσης. Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα για την ομάδα της Λευκωσίας. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Ήταν ένα ενδιαφέρον παιχνίδι
Γενικά η αναμέτρηση με τη Νέα Σαλαμίνα είχε αρκετό ενδιαφέρον. Και αυτό γιατί, λόγω των προσώπων που χρησιμοποιήθηκαν, μπορούν να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα για τις κρυμμένες δυνατότητες. Δεν αναφερόμαστε βεβαίως σε κάτι το εντυπωσιακό, είναι όμως μια πραγματικότητα πως ο ΑΠΟΕΛ έχει κάποια πράγματα που μπορεί να αλλάξει και δεν είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει μέχρι στιγμής. Και αναφερόμαστε βεβαίως σε συγκεκριμένους παίκτες που δεν υπήρχαν φέτος στο ρόστερ.

Θα γίνει μια άλλη ομάδα
Ήταν η πρώτη ουσιαστικά παρουσία του Μαρσέλο Ολιβέιρα. Ο Βραζιλιάνος έλειψε από τους αγωνιστικούς χώρους για δέκα ολόκληρους μήνες. Και ο ΑΠΟΕΛ στη συγκεκριμένη θέση ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα. Και ποικιλοτρόπως. Δηλαδή και πρακτικά στον αγωνιστικόλ χώρο, αλλά και στις... κερκίδες, με την αμφισβήτηση στα πρόσωπα των Μπόρδα και Ζουέλα. Πλέον το δεύτερο θα πάψει να ισχύει. Και αυτό γιατί ο Ολιβέιρα, ήταν μέλος της προηγούμενης "φουρνιάς". Τώρα στο πρακτικό μέρος, σίγουρα θα χρειαστεί και άλλο χρόνο. Όμως γενικά η άμυνα στο παιχνίδι με τους ερυθρόλευκους δεν ήταν άσχημη. Δύο φορες οι αντίπαλοι "πάτησαν" περιοχή. Μια με τον Εγγλεζου στο πρώτο ημίχρονο και μια με τον Σοτίροβιτς στο τέλος του αγώνα. Και στις δύο κατάφεραν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να μη δεχτούν γκολ. Πλέον και με την επιστροφή του Καρυπίδη, η κεντρική αμυντική διάταξη των γαλαζοκιτρίνων γεμίζει από επιλογές. Αυτό το στοιχείο έχει και μιαν αναλογική εξέλιξη βελτίωσης στον κεντρικό άξονα. Πλέον ο Μοράις δεν θα χρειάζεται να αγωνίζεται στην αμυντική γραμμή. Αλλά θα ισχυροποιήσει τις θέσεις των ανασταλτικών χαφ, στο πλευρό των Τζιόλη και Πίντο.

Η αλλαγή νοοτροπίας στο "10άρι"
Υπάρχει ένα ακόμη σημαντικο στοιχείο που φαίνεται να αλλάζει και τον τρόπο σκέψης του ίδιου του προπονητή. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, τα τελευταία χρόνια, δεν επέλεγε ποτέ να έχει στο ρόστερ του δύο ποδοσφαιριστές που να λογίζονται ως "καθαρόαιμοι" οργανωτικοί μέσοι. Με την απόκτηση του Μπέκμαν, αυτό αλλάζει. Ο Δανός στα 20 λεπτα που αγωνίστηκε, έβγαλε τρεις κάθετες πάσες, έδωσε μιαν ασίστ για γκολ και μια που παραλίγο να καταλήξει στα δίχτυα. Και πλέον με την παρουσία και του Μπενασούρ, ο Γιοβάνοβιτς μπορεί να περνά στον αγώνα φρέσκα πόδια χωρίς να χρειάζεται να αλλάζει θέσεις στη μισή ομάδα.

Μπιτόν και γκολ
Μπορεί κάποιος σε οκτώ λεπτά παρουσίας να βγάλει σοβαρό συμπέρασμα για κάποιον ποδοσφαιριστή; Ασφαλώς και όχι. Όμως μπορεί να διακρίνει κάποια στοιχεία. Και ο Ισραηλινός σε αυτό το ελάχιστο διάστημα που έπαιξε, παρουσίασε τα εξής. Έχει για το ύψος του εξαιρετική ταχύτητα. Κατανοεί τη θέση και τον χώρο που αγωνίζεται. Και έχει δύο πόδια. Παρά το ότι είναι δεξιοπόδαρος, σκόραρε με το αριστερό στέλνοντας στοχευμένα την μπάλα σε συγκεκριμένο σημείο. Και αν κρίνουμε και από τα highlights της καριέρας του, είναι κάτι που συνηθίζει να κάνει. Γενικά έδειξε να δικαιώνει την αντίληψη του προπονητή του, πως είναι ένας ποδοσφαιριστής με διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτούς που είχε μέχρι στιγμής στο ρόστερ.