Ακραίους επιθετικούς και αμυντικούς έχει πολλούς. Στη θέση του τερματοφύλακα είναι γεμάτη, διαθέτει δύο εξαιρετικούς οργανωτές. Σε τρεις όμως θέσεις η Ομόνοια πονάει. Ξεκάθαρα το «τριφύλλι»  δε σκοράρει εύκολα. Ο Σκέμπρι είναι ο μόνος παίκτης που έχει το γκολ. Από την ώρα που δεν είναι στα καλύτερα του (στα τελειώματα) το πρόβλημα μεγεθύνεται. Ο Ποτέ έφυγε και μαζί 17 γκολ και δεν ξέρουμε πόσα άλλα αν δεν είχε κτυπήσει. Ο αντι-Ποτέ δεν ήρθε. Ήρθε ο Σέρινταν σαν ο αντί-Γκαρσία. Οπότε χρειάζεται άμεσα σέντερ φορ.

 

Στο κεντρικό χώρο της μεσαίας γραμμής και στα στόπερ οι άλλες εμφανείς αδυναμίες. Εκεί που ο μετεγγραφικός σχεδιασμός έπεσε έξω σε ποσότητα ή σε αγωνιστικά χαρακτηριστικά. Στα στόπερ, ο Ρόμαρικ, άσχετα αν έπαιξε τα περισσότερα χρόνια της μεγάλης καριέρας του σαν εξάρι, έχει τη ποιότητα να ανταποκριθεί. Είναι όμως  ακόμη βαρύς και προς το παρόν ποντάρει στην εμπειρία του.

 

Ο Μεντί αποδείχτηκε κακή επιλογή, ο Λομπιανίτζε δεν είναι στόπερ, αλλά παίζει κατά συνθήκη στη θέση. Ο τραυματισμός του ούτως ή άλλως ασταθή Ρούνιε, προκαλεί πονοκέφαλο μέχρι το Δεκέμβριο. Ο δανεισμός του Κροάτη ολοκληρώνεται το Δεκέμβριο. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις αποχωρεί. Αλλά και αν αυτό το σενάριο δεν έπαιζε, η εικόνα φωνάζει, Η Ομόνοια, πρέπει να βρει στόπερ επιπέδου.  

 

Κλασσικό 6άρι, στυλ Κασέκε η Σοάρες δεν υπάρχει. Οικονομίδης, Μαργκάσα, Γκουλόν, το παλεύουν, οι δύο πρώτοι έχουν τα απαραίτητα τρεξίματα, ο Γάλλος τη τεχνική αλλά κανένας δεν είναι original. Αν το επιτρέπει το μπάτζετ, θέλει και αυτός ο χώρος μία καλή προσθήκη.