Τα χρειάστηκε για άλλη μια φορά εκτός έδρας η Ομόνοια, απέναντι σε ένα θεωρητικά πιο αδύνατο της αντίπαλο. Χθες κόντρα στον Άρη, έλεγχε το παιχνίδι και όχι μόνο κρατούσε σχετικά άνετα το προβάδισμα στο σκορ, αλλά σου έδινε την εντύπωση πως η διεύρυνση του ήταν θέμα χρόνου. Και όμως στο τέλος κινδύνευσε να χάσει τη νίκη. Όπως έγινε με την Δόξα (εντός έδρας παιχνίδι) και όπως παρ’ ολίγο να γίνει και κόντρα σε Ερμή και Αγία Νάπα (εκτός έδρας).

 

Το ευτύχημα για την Ομόνοια είναι ότι στο τέλος πήρε τη νίκη και επέστρεψε στις επιτυχίες. Τα περιθώρια για βελτίωση είναι πολλά, κυρίως στα τελειώματα των φάσεων. Η έλλειψη ενός καθαρόαιμου σέντερ φορ είναι πασιφανής εδώ και αρκετό καιρό και η απόκτηση ενός γκολτζή τον Ιανουάριο μοιάζει με επιτακτική ανάγκη. Επιπλέον, ανάγκη υπάρχει και στο κέντρο της άμυνας, αφού Ρομαρίκ και Γκουλόν παίζουν εκεί εξ ανάγκης.

 

Ο Μιλόγεβιτς προσπαθεί να περάσει μια νέα φιλοσοφία στον τρόπο παιχνιδιού της Ομόνοιας, με περισσότερα τρεξίματα και μεγαλύτερη πίεση στον άξονα, ώστε να ανακτάται πιο γρήγορα η μπάλα και να εκδηλώνονται γρήγορες επιθέσεις, κυρίως από τα άκρα. Ένα πρώτο δείγμα, το είδαμε χθες στο «Τσίρειο» και ήταν υπό τις περιστάσεις πολύ καλό, όμως τα άσχημα τελειώματα χαλούσαν ότι γινόταν πιο πριν.

 

Η ουσία, όμως, είναι ότι η Ομόνοια κέρδισε και πλησίασε τις πιο πάνω ομάδες της. Βρίσκεται τώρα στο -7 από την κορυφή, στο -5 από την Ανόρθωση και στο -3 από τον Απόλλωνα. Η προοπτική είναι μπροστά της και αν βελτιωθεί στους τομείς που χρειάζεται να βελτιωθεί, τότε μπορεί να κοιτάξει και πιο ψηλά. Οι επόμενες δύο αγωνιστικές είναι καθοριστικές, ρίχνοντας μια ματιά στο πρόγραμμα.

 

12η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ

ΑΠΟΛΛΩΝ – ΑΕΚ

OΜΟΝΟΙΑ – Ε.Ν. ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ

 

13η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ

ΑΠΟΕΛ – ΑΠΟΛΛΩΝ

ΑΕΛ – ΟΜΟΝΟΙΑ