Το συνολικό συμπέρασμα, μετά και από το αιώνιο ντέρμπι είναι ότι ο ΑΠΟΕΛ δείχνει να αδυνατεί να μάθει από τα λάθη του. Σε ένα παιχνίδι όπου είχε διαμορφώσει με την δική του απόδοση μέσα στο γήπεδο τις προϋποθέσεις για να κατακτήσει ένα από τα πιο σημαντικά τρίποντα της χρονιάς, κατάφερε να φύγει μόνο με τον βαθμό της ισοπαλίας, ενώ και ένα έχανε, δεν θα ήταν απαγορευτικό να χαρακτηριστεί δίκαιο αποτέλεσμα. Ο ΑΠΟΕΛ αδυνατεί εμφαντικά να έχει μια σταθερή απόδοση. Αδυνατεί να δημιουργεί τελικές προσπάθειες αλλά και όταν το κάνει, αδυνατεί να της ολοκληρώσει στέλνοντας την μπάλα στα δίκτυα. Χαρακτηριστικά στο δεύτερο ημίχρονο, δημιούργησε μόλις μια τελική προσπάθεια με τον Πίντο στο 84’. Όλες οι υπόλοιπες πλαγιοκοπήσεις ήταν καταδικασμένες να αποτύχουν. Επίσης δεν έχει δείξει να έχει ούτε τον επιθετικό που γεμίζει την περιοχή, ούτε αυτόν που θα λειτουργήσει άναρχα, λίγα μέτρα μακριά από την περιοχή του αντίπαλου.
Το μεγαλύτερο ερώτημα από όλα έχει να κάνει με το εξής. Γιατί δεν σταθεροποιεί την απόδοση του σε ένα επίπεδο, πάνω του μετρίου; Παρά το ότι σε παιχνίδια έχει δείξει ότι έχει την ποιότητα, δεν την εμφανίζει παρά σε κάποια διαστήματα.
Το να επικαλεστεί κάποιος τους πολλούς τραυματισμούς ότι στοίχησαν σε κάποια παιχνίδια, είναι ορθό. Όμως το να χάσεις ένα πρωτάθλημα από  τραυματισμούς δεν μπορεί να υφίσταται σαν ποδοσφαιρικό επιχείρημα. Άρα κάτι άλλο φταίει…