Το 2012 η ΑΕΛ κατέκτησε το πρωτάθλημα μετά από 44 χρόνια.  Ήταν τέτοια η δίψα και η λύτρωση, που οι φίλοι της ομάδας ανακοίνωσαν την επομένη της κατάκτησης, ότι τα επινίκια θα διαρκούσαν 44 μέρες.

Ήταν ένα μεγάλο απωθημένο, αλλά υπάρχει και δεύτερο. Το κύπελλο, η κούπα. Ο τελευταίος τίτλος ήρθε στα 1989, με τη νίκη στον τελικό απέναντι στον Άρη. Ήταν η 3η κατάκτηση και η 4η συμμετοχή σε τελικό μέσα σε 5 χρόνια. Πέρασαν ήδη 26 χρόνια.

Για δύο και κάτι δεκαετίες, με το πρωτάθλημα να μοιάζει άπιαστος στόχος (εκτός από μία χρονιά), το κύπελλο ήταν η ευκαιρία για τίτλο, πανηγύρια κτλ. Η ΑΕΛ έφτασε ουκ ολίγες φορές κοντά. Μιαν ανάσα. Πήγε σε πέντε τελικούς μέσα σε μία δεκαετία από το 2003 μέχρι το 2013, σε όλους με τρόπο δραματικό.

Στα τελευταία λεπτά, στα πέναλτι, μένοντας με 10 παίκτες, έχοντας παράπονα. Η δίψα είναι λοιπόν τεράστια. Σε μία χρονιά που ξεκίνησε με φιλοδοξίες, κάπου στράβωσε και στο τέλος, εκεί που υπήρχαν βλέψεις για πρωτάθλημα, η ομάδα έμεινε εκτός εξάδας. Η κατάκτηση του κυπέλλου έγινε must στόχος.

Απέκλεισε με δραματικό τρόπο τον Ερμή και μπήκε στα ημιτελικά ως αουτσάιντερ, με βάση τη συνολική εικόνα των ομάδων των ημιτελικών. Κόντρα στην ΑΕΚ, έδειξε πως έχει το μέταλλο και έβαλε μία καλή βάση για πρόκριση.

Ο τελικός απέχει 90 λεπτά και η κούπα άλλα τόσα. Αλλά μέχρι να φτάσει στην πηγή του κυπέλλου, ο δρόμος είναι ανηφορικός και έχει δύο τεράστια εμπόδια. Η θέληση υπάρχει. Μένει να δούμε αν θα έρθει η λύτρωση μετά από 26 χρόνια και αν οι ΑΕΛίστες θα ανακοινώσουν επινίκια 26  ημερών.