Όταν ο προπονητής της ομάδας δηλώνει ικανοποιημένος από τους παίκτες του για τη παρουσία τους στον χθεσινό αγώνα, τότε τα λόγια περιττεύουν. Είναι αλήθεια ότι η Ανόρθωση έπαιξε ένα δύσκολο παιχνίδι σε μια εξίσου δύσκολη έδρα, απέναντι σε ένα παθιασμένο και ψυχωμένο αντίπαλο όπως η Πάφος. Και το γεγονός ότι κατάφερε να περάσει αλώβητη, παρά το ότι λίγο έλειψε να την «πάθει» σημαίνει πολλά για τη βαροσιώτικη ομάδα, η οποία παραμένει πρώτη στην βαθμολογία, και μάλιστα αήττητη.

Με την εμφάνιση της, έδειξε παράλληλα, ότι μπορεί για την κατάκτηση του τίτλου αν και νωρίς στο πρωτάθλημα, αφού μόλις σήμερα ολοκληρώνεται η πρώτη αγωνιστική του δεύτερου γύρου.

Στο χθεσινό παιχνίδι είναι η αλήθεια ότι η «κυρία» υστέρησε σε κάποιους τομείς, όπως π.χ στην επίθεση. Είναι αδιανόητο τις περισσότερες καλύτερες φάσεις μίας ομάδας σε ένα παιχνίδι μονόλογο, να τις δημιουργούν και να τις τελειώνουν οι αμυντικοί και οι μέσοι παίκτες, εννοώντας βεβαίως τους Άντιτς, Λαβόρδε, κτλ.

Ο Ιντζχάκι, παρά το γεγονός πως ήρθε με αρκετές περγαμηνές και με τους ανθρώπους της «κυρίας» και δη τον Λέβι να στηρίζουν πολλά πάνω του, δεν φαίνεται να είναι ικανός να ηγηθεί της γραμμής κρούσης της ομάδας. Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια, έτσι και το χθεσινό, ο Ισραηλινός έχασε αρκετές ευκαιρίες, με την μία ειδικά, να μην χάνεται, στο «ριμπάουντ» από το φάουλ του Άντιτς, όταν έστειλε την μπάλα έξω.