Αρκετά ήταν τα θετικά στοιχεία τα οποία βγήκαν από την χθεσινή νίκη της Ομόνοιας επί της Πάφου με 4-2, ωστόσο αρκετά ήταν και τα αρνητικά, τα οποία «έβγαζαν μάτια» αφού μέχρι και ο κόσμος σφύριζε στους παίκτες της ομάδας του σε κάποια σημεία, ειδικά προς το τέλος του αγώνα. Το σημαντικό όμως είναι όπως πάντα, οι τρεις βαθμοί, και το γεγονός πως μπορεί να ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία.

Η Ομόνοια είχε εύκολο έργο, και αυτό φάνηκε από την κατοχή της μπάλας και από την ανυπαρξία του αντιπάλου στα δικά της καρέ. Όχι μόνο δεν μπορούσε να τελειώσει τον αγώνα, αλλά ο αντίπαλος της σκόραρε δύο φορές από το πουθενά, γεμίζοντας με άγχος τους παίκτες, αλλά και αμφιβολία τον κόσμο ο οποίος παρακολουθούσε αποσβολωμένος το τελευταίο δεκάλεπτο. Και είναι λογικό, όταν ο καινούργιος τεχνικός προσπαθεί μέσα από τη δουλειά λίγων εβδομάδων, να αλλάξει τη φιλοσοφία και τον τρόπο παιχνιδιού μίας ομάδας, από την οποία δεν επέλεξε ούτε και ένα παίκτη.

Όσα έχτισε, χάθηκαν στο δεκάλεπτο
Τόσο η αμυντική λειτουργία όσο και η μεσαία, ήταν εξαιρετική καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, όμως η συμπεριφορά του τελευταίου δεκάλεπτου χάλασε όλα όσα έχτισαν μέσα στο παιχνίδι. Όταν μία ομάδα σκοράρει τρεις φορές δεν μπορείς να πεις ότι υστέρησε κιόλας, ωστόσο όταν χάνεις τόσες ξεκάθαρες ευκαιρίες, δεν μπορείς να την χαρακτηρίσεις και άριστη.

Η ηρεμία και η στήριξη του κόσμου
Το ότι ο κόσμος αγαπάει την ομάδα του και την στηρίζει διαρκώς(παρά τη μειωμένη προσέλευση), είναι δεδομένο. Όμως δεν γίνεται μία ομάδα γιουχαΐζεται κατά τη διάρκεια του αγώνα, ειδικά όταν χρειάζεται την βοήθεια του κόσμου για να σταθεί όρθια στον αγωνιστικό χώρο. Και αυτό το υπογράμμισε και ο Σαβέφσκι στη διάσκεψη, ζητώντας στην υποστήριξη του κόσμου ειδικά για δύο παίκτες. Για τον Σκαραμοτσίνο και για τον Δημήτρη Χριστοφή.