Η μουρμούρα και η αμφισβήτηση είναι δυο στοιχεία που διακατέχουν σε μεγάλο βαθμό τους περισσότερους ΑΠΟΕΛίστες. Είναι με διαφορά οι πιο απαιτητικοί οπαδοί στην Κύπρο και το αδιαμφισβήτητο γεγονός χρονολογείται. Όμως, τα τελευταία χρόνια και ελέω των μεγάλων επιτυχιών της ομάδας, ο πήχης των απαιτήσεων ανέβηκε κατακόρυφα και εμπεριέχει… κινδύνους.

Ο κόσμος των γαλαζοκιτρίνων συνήθισε στις επιτυχίες, όμως, στερείται του δικαιώματος να αποδοκιμάζει την ομάδα σε κάθε στραβή. Να εκδηλώσει την ανησυχία και τον προβληματισμό του, αλλά σε ήπιους τόνους. Στο κάτω κάτω δεν υπογράφτηκε κάποιο συμβόλαιο ότι η ομάδα θα κατακτά κάθε χρόνο το πρωτάθλημα. Ακόμα και να το πανηγυρίζει, είναι αδιανόητο να συμβαίνει μόνο με νίκες.

Μπορεί οι επιτυχίες να είναι πάρα πολλές και σίγουρα πολύ περισσότερες από τις αποτυχίες, οι οποίες μετρούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού (άντε και των δυο), όμως,  παρατηρείται κάτι πρωτόγνωρο στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Όλες συνοδεύονται με ισοπεδωτική κριτική.

Τροφή για τα πιο πάνω γραφόμενα, έδωσε η –μόλις- δεύτερη ισοπαλία του ΑΠΟΕΛ στη φετινή περίοδο απέναντι στη Δόξα, η οποία παρεμπιπτόντως δεν γκρέμισε την ομάδα από την κορυφή.

Σύμφωνοι, οι «γαλαζοκίτρινοι» ήταν τραγικοί στο πρώτο ημίχρονο και η συνολική τους παρουσία κινήθηκε για ακόμα μια φορά σε μέτρια επίπεδα. Εντούτοις, με τέτοια εμφάνιση ο ΑΠΟΕΛ θα μπορούσε να πάρει τη νίκη σε δυο – τρεις ξεκάθαρες ευκαιρίες με αποκορύφωμα το χαμένο πέναλτι και όλα να είναι όμορφα. Για κακή τύχη των ποδοσφαιριστών δεν σκόραραν και άδικα γνώρισαν την αποδοκιμασία των –έστω και λίγων- οπαδών. 

Τόσο στις κερκίδες όσο και έξω από το ΓΣΠ ακούστηκαν όλα. Δεν κάνει ο «χ», δεν κάνει ο «ψ» και πολλά άλλα. Στο τέλος της ημέρας μπορεί να επιβεβαιωθούν για κάποιους ποδοσφαιριστές και να νιώθουν ιδιαίτερα δικαιωμένοι. Όμως, στην 9η αγωνιστική είναι αδιανόητο να ζητάς το … κεφάλι του οποιουδήποτε. Τα παραδείγματα και εδώ είναι αρκετά. Διότι, αυτοί που κρίνουν φέτος τα καλοκαιρινά αποκτήματα, τα ίδια και ακόμα χειρότερα έλεγαν και πέρυσι έτσι καιρό για τους Βινίσιους, Γκόμες, Αμορίν και Σέρινταν. 

Το γεγονός καταγράφηκε και συνάμα δεν παραγνωρίζεται ότι κάποιες -μπορεί και όλες- υπερβολές να ειπώθηκαν εν βρασμώ ψυχής και απογοήτευσης από τη λευκή ισοπαλία.

Δεν γνωρίζουμε την άποψη των πέντε χιλιάδων οπαδών που ήταν στο γήπεδο, όμως, στις πολλές «φωνές» που ακούστηκαν μόνο δυο - τρεις συνοδεύτηκαν με ψυχραιμία. «Τη δεδομένη στιγμή η ομάδα χρειάζεται στήριξη».

Κάποιοι μπορεί να επικαλεστούν το DNA του απαιτητικού ΑΠΟΕΛίστα και να το θεωρήσουν φυσιολογική εξέλιξη. Ορισμένοι να διαφωνήσουν και να συμμερίζονται την άποψη των λίγων.

Το λογικό και εκείνο που χρειάζονται οι ποδοσφαιριστές προκειμένου να αντεπεξέλθουν στα δύσκολα παιγνίδια που ακολουθούν σε Κύπρο και Ευρώπη είναι η στήριξη και μόνο.