Στην Ομόνοια ξέρουν πως η νίκη και η εμφάνιση της πρεμιέρας κόντρα στην Αγία Νάπα αποτέλεσε ένα καλό ξεκίνημα στο νέο πρωτάθλημα και τίποτα περισσότερο. Ήταν απλώς μια απόδειξη ότι η φετινή ομάδα διαθέτει αρετές και δυνατότητες, όπως επίσης ότι οι «πράσινοι» άφησαν πίσω τους τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό. Δεν ήταν μόνο τα πέντε γκολ που σημείωσαν οι παίκτες του Νεόφυτου Λάρκου, αλλά η γενικότερη παρουσία και διάθεσή  τους στο παιχνίδι. Παρά το 0-0 του πρώτου ημιχρόνου, οι κυπελλούχοι παρέμειναν πιστοί στο αγωνιστικό τους πλάνο, και το γρήγορο γκολ στην επανάληψη τούς βοήθησε να βγάλουν μια πολύ καλή και επιθετική εικόνα, συνδυάζοντας έτσι ουσία και θέαμα.
Αυτό το πρόσωπο θέλουν να δουν οι φίλοι της Ομόνοιας και στη συνέχεια του πρωταθλήματος, αρχίζοντας από τον σαββατιάτικο αγώνα στο Δασάκι. Μπορεί ο Εθνικός να είναι μια δυσκολοκατάβλητη ομάδα, που παραδοσιακά δυσκολεύει την Ομόνοια, ειδικότερα στο γήπεδο της Άχνας, ωστόσο η  έκβαση του αγώνα θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την παρουσία των «πρασίνων» στον αγωνιστικό χώρο. Ή, τουλάχιστον, αυτό πρέπει να συμβεί.

Ο... καημός του Ομονοιάτη
Με κίνδυνο να καταντήσουμε κουραστικοί, επαναλαμβάνουμε πως καλώς ή κακώς για τον κόσμο της Ομόνοιας οι νίκες ή οι κατακτήσεις κυπέλλων και σούπερ καπ δεν είναι αρκετές για να σβήσουν τη δίψα που κουβαλούν εδώ και πολλά χρόνια. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στη δίψα για διάκριση στην Ευρώπη ή την κατάκτηση του 21ου τίτλου πρωταθλήματος, αλλά στη δίψα να δουν την ομάδα τους να παίζει ποδόσφαιρο αντάξιο του ονόματος και της ιστορίας του συλλόγου σε μεγάλη διάρκεια. Με τον Νεόφυτο Λάρκου στον πάγκο -όπως και με τους Λεμονή και Μπάγεβιτς- η Ομόνοια έκανε κάποια πολύ καλά παιχνίδια, πήρε σημαντικά αποτελέσματα και κατέκτησε τίτλους, ωστόσο ο καημός του Ομονοιάτη οπαδού είναι να πηγαίνει κάθε σαββατοκύριακο στο γήπεδο και να «χορταίνει» το μάτι του από αυτά που βλέπει.
Είναι κάποιες φορές που από μόνη της μια νίκη δεν είναι αρκετή για να γεμίσει με ικανοποίηση ή και περηφάνια τον κόσμο, ακόμα και αν αυτή ισοδυναμεί με έναν ολόκληρο τίτλο. Πάρτε για παράδειγμα τον τελευταίο αγώνα της περσινή περιόδου, όπου η Ομόνοια επικράτησε της ΑΕΛ και πανηγύρισε το 16ο κύπελλο στην ιστορία της, τα συναισθήματα όμως του κόσμου ήταν ανάμεικτα λόγω της εμφάνισης και του τρόπου με τον οποίο  επιχείρησαν ο Λάρκου και οι παίκτες του να διαχειριστούν το γρήγορο γκολ που πέτυχαν (16’ ο Άλβες) αλλά και το αριθμητικό πλεονέκτημα για περισσότερο από 60 λεπτά.
Ένα άλλο, ακόμα πιο χαρακτηριστικό, παράδειγμα της μεγάλης δίψας των φίλων της Ομόνοιας να δουν την ομάδα τους να παίζει ποδόσφαιρο επιβολής και όχι απλώς να προσπαθεί να πάρει το ζητούμενο με «κλεφτοπόλεμο» και αμυντικογενή φιλοσοφία, είναι η αντίδρασή τους στο τελευταία φετινό ευρωπαϊκό ματς. Όντας απογοητευμένοι από την εμφάνιση της ομάδας τους στον επαναληπτικό με τον Ερυθρό Αστέρα, εκατοντάδες οπαδοί αποχώρησαν από το γήπεδο πριν ακόμα τελειώσει η ημίωρη παράταση.

Πίστη στην ομάδα
Αυτό, λοιπόν, είναι κάτι που πρέπει να έχουν καλά στο μυαλό τους οι ποδοσφαιριστές, αλλά κυρίως ο Νεόφυτος Λάρκου. Ο τεχνικός της Ομόνοιας πρέπει να πιστέψει στις ικανότητες της ομάδας του και να προσπαθήσει να διεκδικήσει τους (αυτονόητους) στόχους, όχι απλώς παίρνοντας τις νίκες με οποιοδήποτε τρόπο, αλλά προσφέροντας στον κόσμο του «τριφυλλιού» αυτό που περιμένει να δει. Στο Δασάκι, οι κυπελλούχοι θα κληθούν να συνδυάσουν ουσία και… επιθετικό πνεύμα, με στόχο τη νίκη αλλά και την ικανοποίηση των προσδοκιών του κόσμου τους.