Αλήθεια πώς έφτασε στο σημείο που βρίσκεται σήμερα η ΑΕΛ; Η περσινή επίδοξη (σχεδόν σίγουρη) πρωταθλήτρια κατάντησε μια ομάδα που έπαψε πλέον να εμπνέει και αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να της συμβεί. Χειρότερο και από το ότι κατάντησε να παίζει στην άμυνα με κάποιον Εσπάνα και στην επίθεση με τον Γκιγκίεβιτς. Χωρίς να υπάρχει πρόθεση να μειωθούν οι συγκεκριμένοι παίχτες, αλλά σίγουρα, άλλη αύρα βγάζουν σε σχέση π.χ. με τους Ντόσα ή Ουόν και Ορλάντο ή Μοντέιρο…

Η ΑΕΛ χάνει τη δυναμική των τελευταίων ετών που απέκτησε μετά πολλών κόπων και μόχθων (όταν πήρε το πρωτάθλημα) και αυτό είναι που φοβάται ο κάθε Αελίστας. Να επιστρέψει δηλαδή στην εσωστρέφεια και στη μιζέρια του παρελθόντος. Και δεν θέλει και πολύ μια ομάδα, που έκανε ένα ολόκληρο κύκλο γύρω από τον εαυτό της, να κάνει ένα τέτοιο πισωγύρισμα.

Δεν είναι θέμα αν θα φύγει ή όχι ο Πέτεφ, δεν είναι θέμα αν κάνει λάθη ο Σοφοκλέους ή αν δεν κάνει σωστά τη δουλεία του ο Ρούι Τζούνιορ. Το θέμα είναι ότι η ΑΕΛ χαμηλώνει και θα πρέπει να βρεθεί ο τρόπος να σταματήσει αυτή η καθίζηση. Ο κόσμος της ΑΕΛ εξαφανίστηκε από τα γήπεδα και βλέπει με καχυποψία πλέον τον Σοφοκλέους και τους συνεργάτες του. Άρχισε να χάνει την εμπιστοσύνη του προς την ομάδα, διότι πολύ απλά δεν τον εμπνέει και το λιγότερο που αναμένει από τη διοίκηση είναι να λάβει αποφάσεις. Συγκεκριμένες και στοχοθετημένες αποφάσεις. Ο κόσμος της ΑΕΛ θέλει να δει φως, το φως της ελπίδας, που θα του δώσει πρώτα η διοίκηση και μετά η ομάδα.

Και επειδή οι υποχρεώσεις τρέχουν, θα είναι εξίσου σημαντικό για την ΑΕΛ να βρει τον τρόπο να κλείσει όσο το δυνατό καλύτερα τον Α’ γύρο. Έχει Αγία Νάπα και Ομόνοια εκτός και Οθέλλο μέσα. Παιχνίδια που μπορεί να χτυπήσει και να λύσει μέρος των προβλημάτων της.