Υποτίθεται πως η Ομόνοια, με τη ταχύτητα που διαθέτει στον μεσοεπιθετικό χώρο, θα  έπρεπε να βολεύεται τρομερά όταν παίρνει κεφάλι στο σκορ. Εντούτοις συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η προβληματική αμυντική της συμπεριφορά και όπως ξεκάθαρα φαίνεται, η έλλειψη νοοτροπίας, την καθιστούν ευάλωτη όταν προηγηθεί.

Είναι χαρακτηριστικά τα παραδείγματα:

2η Αγωνιστική: Δύο φορές προβάδισμα με την Ανόρθωση. Το απώλεσε αφού αρχικά το 3-5-2 έμπαζε αρχικά και μετά πλήρωσε μία ανισορροπία στην άμυνα.

3η Αγωνιστική: Προηγήθηκε νωρίς με τη Σαλαμίνα, έκατσε αμέσως πίσω και δεν κυνήγησε με αξιώσεις το 2ο γκολ.  Πλήρωσε μία ασυνεννοησία στο κέντρο της άμυνας (εκεί υπήρχε φυσικά η λανθασμένη υπόδειξη του διαιτητή), αλλά και την καλή εκτίμηση του Μορέιρα στο φάουλ του Λεόν.   

6η Αγωνιστική: Απέναντι στον Ερμή είχε τον απόλυτο έλεγχο, προηγήθηκε, είχε τον απόλυτο έλεγχο, αλλά πάλι, κακές εκτιμήσεις της φάσης στην άμυνα, έφεραν  πρώτα το τετ-α-τετ που απέφερε την  αποβολή  του Μορέιρα και ακολούθως το γκολ της ισοφάρισης.  

7η Αγωνιστική: Προηγείται της Δόξας στις αρχές της επανάληψης και δεν δείχνει να κινδυνεύει. Μέχρι τα τελευταία λεπτά, όταν χάνει ευκαιρίες για το 2-0, κάνει απανωτά λάθη στην άμυνα και γλιτώνει με την απόκρουση πέναλτι του Γεωργαλλίδη.

8η Αγωνιστική: Προηγείται στο 60΄και δέχεται δύο γκολ σε ένα λεπτό από… αντεπιθέσεις.

Σε όλα αυτά προστίθεται και ο πρώτος αγώνας της Μόσχας, όπου η Ομόνοια μετά το 2-1 είχε παίκτη παραπάνω, αλλά πάλι δεν κράτησε το προβάδισμα. Στον επαναληπτικό, ίδια η κατάσταση (το 1-1 ήταν ουσιαστικά προβάδισμα), αλλά εκεί έβαλε τη χερούκλα του ο Τούντορ.

Το πρόβλημα διαχείρισης του σκορ είναι μεγάλο και γίνεται τεράστιο, όταν δούμε τη συμπεριφορά της ομάδας, σε παιχνίδια όπως αυτά των δύο τελευταίων αγωνιστικών.