Ούτε με τον Ερμή έπεισε ιδιαίτερα η Ομόνοια, ωστόσο το πάθος και αγωνιστική πειθαρχία που επίδειξε όχι μόνο υπερκάλυψαν το γεγονός ότι έπαιζε με παίχτη λιγότερο, αλλά έστειλαν και μήνυμα ανάκαμψης. Όμως προχθές κόντρα στη Δόξα, θύμισε την ομάδα προ του Ερμή. Χωρίς αγωνιστική πυξίδα, με παίχτες «βαρετούς» και με πολλά ατομικά λάθη. Αφού σπατάλησε ουσιαστικά ένα ολόκληρο 45λεπτο χωρίς μια αξιέπαινη τελική προσπάθεια, ευτύχησε να ανοίξει στο σκορ νωρίς στην επανάληψη με φάση που ξεκίνησε από μακρινή μπαλιά από την άμυνα της (χωρίς δηλαδή να βάλει την μπάλα κάτω) και αφού χρειάστηκε να κάνει και ένα μεγάλο λάθος ο Ζόρζε.

Έμεινε όμως εκεί. Σε κανένα σημείο του αγώνα η Ομόνοια δεν πάτησε πάνω στο γκολ που πέτυχε και με την αγωνιστική της συμπεριφορά έκανε ντέρμπι ένα παιχνίδι που η αντίπαλος έδειχνε ότι δεν μπορούσε…Ενδεικτικό της γενικότερης κακής εικόνας της Ομόνοιας ήταν οι κρίσιμες φάσεις στις καθυστερήσεις. Στο 90+2 ο Γκριγκαλαισβίλι σπαταλά μια μοναδική ευκαιρία για το 0-2 και «καπάκι» γίνονται απανωτά ατομικά λάθη στη μεσοαμυντική γραμμή (δύο φορές αντί σωστό διώξιμο της μπάλας, έγινε πάσα σε παίχτες της Δόξας) με κατάληξη το πέναλτι.

Και όμως έγινε πολύς λόγος ότι η διακοπή θα χρησίμευσε για να διορθωθούν κάποια πράγματα και η Ομόνοια να παρουσιαζόταν βελτιωμένη και θα έχτιζε πάνω στην εμφάνιση με τον Ερμή. Όμως, το πρώτο δείγμα ήταν αρνητικό, έστω και αν ήρθε η νίκη. Χρόνος υπάρχει, καλό υλικό υπάρχει, φτάνει να βρεθεί ξανά η αγωνιστική αρμονία του Καλοκαιριού και η Ομόνοια να παρουσιαστεί όπως πρέπει. Στα παιχνίδια της Ευρώπης η Ομόνοια είχε «ταυτότητα» και άρεσε. Τώρα δείχνει να αναζητά ξανά «ταυτότητα» και να καθορίζει αυτή τους όρους του παιχνιδιού και όχι να προσαρμόζεται στο παιχνίδι του αντιπάλου, όπως έγινε προχθές με την Δόξα.