Μολονότι τα φιλικά είναι για τους προπονητές και σπάνια προσφέρονται για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, το χθεσινό 4-1 της Ομόνοιας επί του ΘΟΪ Λακατάμιας φανέρωσε κάποια πράγματα που στριφογυρίζουν στο κεφάλι του Κώστα Καϊάφα εν όψει της επανέναρξης των επίσημων υποχρεώσεων.

Πρώτον, ότι η άμυνα των τριών περνά (μάλλον οριστικά και αμετάκλητα) σε δεύτερη μοίρα έναντι εκείνης των τεσσάρων. Εν τη απουσία των δύο δεξιών μπακ (Κυριάκου, Λομπζανίτζε) ο 40χρονος τεχνικός προτίμησε να μοιράσει το χρόνο στη συγκεκριμένη θέση στους Ράμος(!) και Φιλιώτη, προκειμένου να κρατήσει το καρέ στα μετόπισθεν, ενώ θα μπορούσε να παίξει με τρεις πίσω.

Ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τους Μουλαζίμη (δεξιός μπακ) και Οικονομίδη (αμυντικός μέσος) ως κεντρικούς αμυντικούς διατηρώντας την αμυντική τετράδα. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση, ωστόσο, καταδείχθηκε πως το «τριφύλλι» χρειάζεται τον Ιανουάριο έναν τρίτο καθαρόαιμο στόπερ, ώστε να αποφεύγει μετακινήσεις και αλχημείες, οσάκις απουσιάζει κάποιος εκ των Στεπάνοφ και Ακουισταπάτσε.

Δεύτερον, σε αντίθεση με τους στόπερ, οι θέσεις των εξτρέμ παρουσιάζουν συνωστισμό και αυξημένο ανταγωνισμό, αφού ακόμη και χωρίς τον Ράμος (που έπαιξε δεξιός μπακ) η Ομόνοια στελέχωσε με άνεση τα φτερά και είδε τους μεν Φοφανά και Κιρμ να χρίζονται σκόρερ, τον δε Ρούμπιο να πιάνει απόδοση που δείχνει ότι χτυπά με αξιώσεις την πόρτα της ενδεκάδας.

Πέραν τούτων των δύο βασικών συμπερασμάτων ο Καϊάφας κατέγραψε σίγουρα και άλλα επιμέρους, η αξία των οποίων ωστόσο αδυνατίζει από τη (μικρή) ισχύ του αντιπάλου στο χθεσινό φιλικό.