Το βαρέλι έχει πάτο και η Ομόνοια μοιάζει να το έχει ακουμπήσει. Η φθίνουσα πορεία του τεράστιου «οικοδομήματος» χρονολογείται, όμως τη δεδομένη στιγμή, δείχνει να έχει φτάσει στο έσχατο σημείο. 

Διανύει την χειρότερη χρονιά της σύγχρονης ιστορίας της και διαγράφει, τη μία μετά την άλλη, όσες θετικές παραδόσεις έκτισε τα προηγούμενα χρόνια. Η 6η θέση στη βαθμολογία με μόλις 13 βαθμούς συγκομιδή, μίνιμουμ 12 πίσω από τη κορυφή, σε μία χρονιά που η συντριπτική πλειονότητα των ομάδων υστερούν ποιοτικά σε σύγκριση με προηγούμενες χρονιές, καταδεικνύουν την τραγική κατάσταση της ομάδας.    

Οι «πράσινοι» μπορούν δικαίως να επικαλεστούν πολλούς και διάφορους παράγοντες, από τη διαιτησία μέχρι την ατυχία, όμως, απλά θα αποπροσανατολιστούν από τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν στην σημερινή εικόνα της ομάδας.

Τα μεγάλα οικονομικά ανοίγματα, αφενός εκτόξευσαν το χρέος του σωματείου και αφετέρου, δημιούργησαν τεράστιες προσδοκίες για επιτυχίες και υπερβάσεις που δεν επετεύχθησαν ποτέ. Όσο και αν υπήρχε συμμάζεμα τη τελευταία διετία το χρέος είναι βραχνάς και δύσκολα μπορεί να συμβαδίζει μαζί με μεγάλες αγωνιστικές προσδοκίες.

Η ομάδα του λαού πήγε κόντρα στην ίδια την ιδιοσυγκρασία της και βγήκε χαμένη, όμως, ποτέ δεν είναι αργά για να διορθώσει όσα λάθη έγιναν. Μετά την απώλεια των στόχων, τόσο νωρίς, στο φετινό πρωτάθλημα επιβάλλεται ν’ αρχίσει άμεσα τις διορθωτικές κινήσεις, για τη νέα χρονιά. Όμως πρέπει να κοιτάξει ακόμη πιο μακριά,  θυσιάζοντας, αν χρειαστεί, ακόμη και την πρωταγωνιστική πορεία στα επόμενα, λίγα, χρόνια προκειμένου ν’ ανακάμψει και να επανέλθει δριμύτερη.