Ο Χριστάκης Χριστοφόρου ανέλαβε την ευθύνη της χθεσινής ντροπιαστικής ήττας από τη Σαλαμίνα. Καλά έκανε. Δεν μπορούσε να πράξει διαφορετικά αφού και να ήθελε να θίξει κάποια πράγματα θα τον έπαιρναν με τις… πέτρες.  Κακά τα ψέματα ο Κύπριος τεχνικός βρίσκεται σε συνεχή αμφισβήτηση. Σε κάθε στραβό αποτέλεσμα ο κ. Χριστοφόρου τοποθετείται στην μπούκα του… κανονιού. Σύμφωνοι, κανένας δεν περίμενε ούτε την πεντάρα από την ΑΕΚ, ούτε την τεσσάρα από τη Σαλαμίνα. Η μνήμη, όμως, είναι αρκετά κοντή. Όλοι κρίνονται από τη συνολική τους προσφορά και όχι από μεμονωμένα αποτελέσματα. Όλοι αυτοί που θέλουν το… κεφάλι του Χριστοφόρου θυμούνται άραγε τα επιτεύγματα της ομάδας τους με τον ίδιο στον πάγκο; Την κατάκτηση του κυπέλλου σε μια περίοδο που ο Απόλλωνας δεν θύμιζε ομάδα (ή αν προτιμάται σε μια χρονιά που παρέπαιε), τη διπλή συμμετοχή στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, τα σπουδαία διπλά με αποκορύφωμα την επιβλητική νίκη – πρόκριση μέσα στη Μόσχα; Δεν είναι μόνο αυτά. Το σημαντικότερο απ’ όλα έχω την εντύπωση ότι είναι η νοοτροπία νικητή που πέρασε στους γαλάζιους.

Δυστυχώς, οι μεγάλες επιτυχίες του Απόλλωνα (μιλάμε για τον Απόλλωνα τώρα) ανήκουν στους ποδοσφαιριστές, αλλά οι αποτυχίες στον προπονητή. Προσπάθησα να το επεξεργαστώ στο μυαλό μου προκειμένου να το αντιληφθώ πλήρως και καταλήγω σε ένα εύλογο ερώτημα. Στις επιτυχίες και στις αποτυχίες δεν είναι ίδιοι οι πρωταγωνιστές; Γιατί το μοίρασμα να έχει τόσο χάσμα;

Η φράση κλισέ που χρησιμοποιείται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι δεν μπορούμε να διώξουμε τους ποδοσφαιριστές, άρα στέλνουμε στον αγύριστο τον προπονητή για να αλλάξει κάτι στην ομάδα.

Αυτό να το καταλάβω σε μια κακή επιλογή προπονητή. Κλασική περίπτωση ο Τζορτζ Μπέρλι. Όμως, όταν έχεις κάποιον τεχνικό με τεράστιες επιτυχίες που κατατάσσεται ως ο κορυφαίος στην ιστορία του Συλλόγου και πολύ λιγότερες αποτυχίες (που συνδυάστηκαν για κακή τύχη του Χριστοφόρου σε ντροπιαστικές ήττες) βάζεις τα δεδομένα σε μια ζυγαριά. Και για κακή τύχη των επικριτών του Κύπριου τεχνικού η πλάστιγγα θα γείρει αμέσως προς την αντίθετη πλευρά.

Που καταλήγω. Ότι ο Χριστάκης Χριστοφόρου αδικείται από την πλειοψηφία του κόσμου της ομάδας. Η δουλειά του και οι μεγάλες επιτυχίες προς το σύλλογο υποβαθμίζονται. Σε αντίθεση βέβαια με τη συμπεριφορά και τη στήριξη του Νίκου Κίρζη προς το πρόσωπο και τα έργα του κύπριου τεχνικού.

Υ.Γ Μπορεί να είμαι πολύ ρομαντικός ή πολύ υπερβολικός, αλλά μετά το χθεσινό περίμενα απολογητική ανακοίνωση των παικτών προς τον κόσμο. Απλά μια συγγνώμη.

Υ.Γ Η διοίκηση θα κληθεί να πάρει μια πολύ σημαντική απόφαση και ενδεχομένως να επηρεαστεί από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Όπως και να ‘χει ότι απόφαση και να ληφθεί η ιστορία γράφει και δεν ξεγράφει. Ο κ. Χριστοφόρου είναι ο πιο πετυχημένος προπονητής του Απόλλωνα και οδήγησε την ομάδα σε ονειρικές στιγμές. Τουλάχιστον το τελευταίο ας αναγνωριστεί επιτέλους.