Δυο τέρματα στις καθυστερήσεις των ημιχρόνων χάρισαν μια πάρα πολύ δύσκολη –περισσότερη του αναμενομένου-, αγχωτική, αλλά συνάμα πολύτιμη νίκη στην ΑΕΚ.

Από χθες βράδυ γίνονται προσπάθειες για να εντοπιστούν οι αιτίες. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η ομάδα της Λάρνακας πραγματοποίησε τη χειρότερη της εμφάνιση. Το πιο πάνω αντικρούει την αντίθετη άποψη. Ότι δηλαδή η Αγία Νάπα έκανε το καλύτερο της παιγνίδι. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

Είναι αλήθεια ότι η ΑΕΚ δεν έφτασε σε ψηλά επίπεδα απόδοσης. Η εμφάνιση θύμισε λίγο από Ανόρθωση. Και τότε η ομάδα του Κρίστιανσεν πραγματοποίησε μέτρια εμφάνιση αλλά λόγω ονόματος του αντιπάλου η ήττα πέρασε στο… ντούκου. Αν πιάσει κάποιος τα δυο παιγνίδια θα θυμηθεί ότι υπάρχουν αρκετές ομοιότητες, αλλά με διαφορετικό τέλος. Παράλληλα δεν πρέπει να ξεχνάμε και ένα πολύ σημαντικό στοιχείο. Οι κιτρινοπράσινοι ταξίδεψαν στο Παραλίμνι με την ταμπέλα του αδιαφιλονίκητου φαβορί και ως εκ τούτου σε ενδεχόμενο στραβοπατήματος θα θεωρείτο αποτυχία.   

Το παιγνίδια στράβωσε από τα πρώτα λεπτά. Η ΑΕΚ ανέβηκε, προσπάθησε και προτού ολοκληρωθεί το ημίχρονο ισοφάρισε. Στην επανάληψη οι ποδοσφαιριστές του Κρίστιανσεν τράκαραν στην πολυπρόσωπη αμυντική διάταξη του αντιπάλου. Το άγχος και η πίεση εμφανίστηκαν. Με την πάροδο του χρόνου τα πράγματα χειροτέρευαν. Και αυτό αποτυπώνεται μέσα τη συμπεριφορά των ποδοσφαιριστών. Τις επιπόλαιες κινήσεις και τα πολλά λάθη της ομάδας που λίγο έλειψε να στοιχίσουν με ήττα.

Και κάτι τελευταίο. Η ΑΕΚ κλήθηκε για πρώτη φορά να αντιμετωπίσει υποδεέστερο αντίπαλο και τόση κλειστή άμυνα. Έβγαλε προβλήματα που χρήζουν βελτίωσης, διότι μετά την ΑΕΛ, η ομάδα της Λάρνακας θα παίξει κατά σειρά με Οθέλλο, Σαλαμίνα, Εθνικό και Δόξα και ενδεχομένως να συναντήσει παρόμοιο τρόπο παιγνιδιού με της Αγίας Νάπας. Ειδικά αν βρεθεί πίσω στο σκορ.