Για μαλλί πήγαινε, κουρεμένη έφυγε από το «Δασάκι» χθες η Ομόνοια. Το «τριφύλλι» ήθελε να αξιοποιήσει τη μεσοβδόμαδη επιτυχία επί του Οθέλλου και σημειώνοντας κολλητές νίκες για πρώτη φορά στο τρέχον πρωτάθλημα να μειώσει την απόστασή της από την κορυφή -εκμεταλλευόμενη και την απώλεια βαθμών του πρωτοπόρου ΑΠΟΕΛ.
Εν τέλει αποχώρησε ηττημένη από τον Εθνικό, παρέμεινε στο μέσο της βαθμολογίας και είδε την ψαλίδα από την πρώτη θέση ν’ ανοίγει στους έξι βαθμούς. Στις δηλώσεις τους μετά το παιχνίδι ο προπονητής (Κώστας Καϊάφας) και ο εκπρόσωπος Τύπου (Ανδρέας Δημητρίου) επικεντρώθηκαν στη διαιτησία. Ο πρώτος στάθηκε στον μη καταλογισμό πέναλτι στον Γκριγκαλασβίλι (από τον Ατάντα) στο 55’, ο δεύτερος χαρακτήρισε ανύπαρκτο το φάουλ, από το οποίο προήλθε το τέρμα του Εθνικού, και αξιολόγησε πως οι συγκεκριμένες φάσεις καθόρισαν το αποτέλεσμα.
Αν η Ομόνοια έχει τέτοια παράπονα από τη διαιτησία στο πρώτο παιχνίδι μετά την (επιτυχημένη όπως χαρακτηρίστηκε) συνάντηση της διοίκησής της με την ηγεσία της ΚΟΠ, τότε το φαινόμενο οφείλει να προβληματίσει πρώτιστα τους ίδιους τους «πρασίνους». Από κει και πέρα είναι επίσης εσωτερικό θέμα στο τι θα αναχθεί ως βασική αιτία για το χθεσινό στραβοπάτημα: η διαιτησία ή η απόδοση;
Αν επιλεγεί το πρώτο, ελλοχεύει ο κίνδυνος αποπροσανατολισμού. Οι παίκτες δεν επηρεάζονται μόνο στη διάρκεια του παιχνιδιού από τα σφυρίγματα του διαιτητή, επηρεάζονται και μεταξύ των αναμετρήσεων, αν όλη η κουβέντα επικεντρώνεται σε ζητήματα που δεν άπτονται της δικής τους απόδοσης.
Και η τελευταία δεν ήταν η πρέπουσα για ακόμη ένα παιχνίδι. Όταν προέρχεσαι από μια φυματική νίκη, όταν έχεις την ευκαιρία να καλύψεις χαμένο βαθμολογικό έδαφος, όταν αντιμετωπίζεις αντίπαλο με αμυντικό προσανατολισμό (που δεδομένα θα ενισχύεται όσο περνά ο χρόνος), τότε οφείλεις να μπεις από το πρώτο δευτερόλεπτο με το μαχαίρι στα δόντια. Να πιάσεις τον αντίπαλο από το λαιμό, να τον πνίξεις, να μην του αφήσεις περιθώριο ν’ ανασάνει και να σκεφτεί ότι έχει την πιθανότητα να σου κάνει ζημιά.
Τι έκανε αντ’ αυτού η Ομόνοια; Ένα παντελώς μπλαζέ πρώτο ημίχρονο, σε απόλυτη αντιστοιχία με το ενενηντάλεπτο απέναντι στον Οθέλλο -κι ας είχε αλλάξει (πάλι) σύστημα και πρόσωπα ο προπονητής της. Εκεί χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία. Η μπάλα τιμώρησε στο 45+1’ και οι «πράσινοι» βρέθηκαν ακόμη μια φορά να κυνηγούν στο σκορ, δίχως να φτάνουν στην ισοφάριση. Κι αν μέχρι τα μέσα της επανάληψης οι ευκαιρίες προέκυπταν μέσα από ορθολογική ανάπτυξη, από την αποβολή του Ντόμπερ και μετά επικράτησε ο πανικός των διαρκών γεμισμάτων για το κεφάλι του Ποτέ (κι ακολούθως και του Γκαρθία), μολονότι στο παιχνίδι είχε εισέλθει και ο Ασίς.
Η Ομόνοια χθες είχε σε κακή μέρα τον Σκαραμοτσίνο, δεν πήρε βοήθειες από τον Κιρμ, οι Λομπζανίτζε και Φοφανά υστέρησαν για ακόμη ένα παιχνίδι και μάλλον χρειάζονται ένα διάλειμμα ανασυγκρότησης, ενώ ο Γκριγκαλασβίλι -προφανώς επηρεασμένος από τα συνεχή «μπες-βγες» στην ενδεκάδα- δεν προσέφερε όσα μπορούσε (και έδειξε στα ευρωπαϊκά παιχνίδια).
