Πρόβλημα στη μεσοαμυντική γραμμή παρουσίασε η ΑΕΛ στις δυο πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος, γεγονός που χρίζει βελτίωσης προκειμένου να αυξηθούν οι πιθανότητες για υλοποίηση των στόχων.

Στο παιγνίδι με τη Σαλαμίνα, η ομάδα του Ιβάιλο Πέτεφ γλύτωσε λόγω των σωτήριων επεμβάσεων του Ρομέρο. Η άμυνα έμπαζε. Παρουσιάστηκαν μεγάλα κενά και δόθηκαν τρεις ξεκάθαρες ευκαιρίες στον Τσιντί (τετ α τετ) να σκοράρει.

Στον επόμενο αγώνα με τον Εθνικό, τα αμυντικά λάθη εμφανίστηκαν εκ νέου, ωστόσο αυτή τη φορά δεν μπορούσε να αποτραπεί η απώλεια βαθμών.

Είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν κενά. Και είναι φυσιολογικό εν μέρει καθώς πλην του Καρλίτος –που παρεμπιπτόντως παίζει δεξιά-, η τετράδα της άμυνας αποτελείται από τρία νέα μέλη (Εντμάρ, Καντού και Σιέλη). Αν προστεθούν και τα αμυντικά χαφ τότε ο αριθμός αυξάνεται κατά ένα (αγωνίζεται ο Νικολάου μαζί με νεοφερμένο). Τώρα προστέθηκε και η απουσία του Φεγκρούς, όμως, ο Ρομέρο έδειξε ότι μπορεί να αντεπεξέλθει και να αναπληρώσει ισάξια το κενό του Μαροκινού.

Σαφώς και υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Οι ποδοσφαιριστές δείχνουν  καλοί και ποιοτικοί, αλλά χρειάζονται χρόνο ώστε να δέσουν. Το ζητούμενο είναι να αποκτήσουν σύντομα την ομοιογένεια που απαιτείται ώστε να μειωθούν τα λάθη και να προσφέρουν ασφάλεια στην άμυνα.

Υ.Γ  Τα παραδείγματα των Ζενίτ και Τότεναμ δεν αποτελούν μέτρο σύγκρισης για ένα και πολύ σημαντικό λόγο. Στους τέσσερις αγώνες, η ΑΕΛ αμυνόταν μαζικά και με δεδομένη την ανωτερότητα των αντιπάλων ήταν αδύνατο να εισαχθούν ασφαλείς συμπεράσματα.  Στο κυπριακό ποδόσφαιρο πρέπει να επιτίθεται αφού πρώτιστος στόχος είναι να πετύχει τέρμα και όχι να δεχθεί.