Αν πάμε στα χρόνια της πάλε ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, η Λοκομοτίβ ήταν ομάδα σχετικά μικρού βεληνεκούς . Στη πρωτεύουσα Μόσχα ζούσε στη σκιά της ΤΣΣΚΑ, της Σπαρτάκ, της Ντιναμό, ακόμη και της Τορπέντο. Οι ΄΄ σιδηροδρομικοί΄΄, κατέκτησαν δύο κύπελλα (1936, 1957), αλλά πέρασαν και μπόλικα χρόνια στη Β΄Κατηγορία. Μετά το 1990 με την καθοδήγηση του προπονητή Γιούρι Σέμιν, η Λοκομοτίβ βίωσε την αναγέννηση της. Στο διάστημα 1995-2001 κατέκτησε 4 κύπελλα και τερμάτισε 4 φορές 2η.  Δύο φορές σε αυτό το διάστημα έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου κυπελλούχων. Η επόμενη τριετία(2002-2004) έφερε την κυριαρχία της στο πρωτάθλημα Ρωσίας, με δύο τίτλους το 2002 και το 2004.  Η Λοκομοτίβ είχε κερδίσει θέση στην ελίτ του ρωσικού ποδοσφαίρου, αλλά και πολλούς φίλους. Η πρόσληψη του Σέμιν στην Εθνική Ρωσίας το 2005, αλλά και κάποιες λανθασμένες επιλογές προπονητών έφεραν τη πτώση. Ακόμη και ο Σλάβεν Μπίλοτυς απέτυχε. Τελικά η πρόσληψη του Λεονίντ Κουσούκ πέρσι αποδείχτηκε σωστή. Η Λοκομοτίβ διεκδίκησε μέχρι τέλους το πρωτάθλημα, αλλά τερμάτισε τελικά 3η. Το στάδιο της ΄΄Λοκομοτίβ’’, είναι υπερσύγχρονο, η ανακαίνιση του στοίχησε στο Υπουργείο Συγκοινωνιών 30 εκατομμύρια ευρώ και μπορεί να φιλοξενήσει 28,800 θεατές.

Το ρόστερ της εξαιρετικό. Τέσσερις ρώσοι διεθνείς, Παβλιουτσένκο. Ταράσοφ, Μπελιάεφ, Σαμέντοφ. Ο γνωστός από το πέρασμα του στον Παναθηναϊκό και τη Κοπεγχάγη Ν΄Ντόϊ. Ξεχωρίζουν ακόμη οι βραζιλιάνοι Γκιγέρμε, Μαϊκόν, ο κροάτης διεθνής Τσόρλουκα, ο Μαροκινός Μπουσουφά και ο Σέρβος Πεϊτσίνοβιτς (αποκτήθηκε από τη περσινή αντίπαλο του Απόλλωνα Νις).