Η Ομόνοια έδωσε τρεις επίσημους αγώνες και παρουσίασε τρία διαφορετικά πρόσωπα. Στο Μαυροβούνιο επεδίωξε να ελέγχει το ρυθμό, έχοντας την υπεροχή. Στον επαναληπτικό, έπαιξε σφιχτά (ίσως και υπερβολικά σφιχτά), με απώτερο στόχο να διασφαλίσει τη πρόκριση, χωρίς να πάρει ούτε το ελάχιστο ρίσκο. Στο πρώτο παιχνίδι με τη Μέταλλουργκ ήταν επιθετική, εκρηκτική, πιεστική. Κοινό χαρακτηριστικό και των τριών αγώνων, το ακατάπαυστο πρέσινγκ στη μπάλα και τα πολλά κλεψίματα. Είναι ένα στοιχείο που θα δούμε οπωσδήποτε και στα Σκόπια, αφού είναι τα από πράγματα must της Ομόνοιας του Καϊάφα. Από κει και πέρα, ποια τακτική (σε διάταξη και τρόπο παιχνιδιού) θα εφαρμόσει ο προπονητής, θα φανεί στο γήπεδο. Όμως κάθε αγώνας, έχει τη σημασία του, ανεξάρτητα από τα δεδομένα (στη προκειμένη περίπτωση το τεράστιο προβάδισμα του 3-0 και η εμφανής ανωτερότητα). Μέσα από τα παιχνίδια, η Ομόνοια αποκτά χημεία, εφαρμόζει εναλλακτικά πλάνα, δοκιμάζεται και δημιουργεί χαρακτήρα. Η ταυτότητα της ομάδας είναι εξαιρετικά σημαντική. Αναφορικά με τα πλάνα, ο Σκαραμοτσίνο είναι ετοιμοπόλεμος. Έρχεται από αποχή και ο Καϊάφας θα θέλει να τον ενεργοποιήσει ενόψει της συνέχειας. Είναι επίσης ευκαιρία για τον Στέπανοβς και τον Αστικουαπάτσε, αλλά και τους Φοφανά,  Ποτέ να βάλουν και άλλα λεπτά στα πόδια τους. Τέλος, υπάρχει ενδεχόμενο να δούμε για 1η φορά φέτος, έστω και για λίγο τον Μαργκάσα.