Σχεδόν πανταχόθεν προέρχονται τα εγκωμιαστικά σχόλια για τη στελέχωση (και την πληρότητα) της επιθετικής γραμμής του Απόλλωνα. Οι Σανγκόι, Παπουλής, Γκιέ-Γκιέ και Λόπεθ πλαισιώθηκαν αυτό το καλοκαίρι από τους Ρέζεκ και Τουράμ διευρύνοντας τις τακτικές επιλογές του Χριστάκη Χριστοφόρου.
Το μεγάλο στοίχημα για τον προπονητή των «γαλάζιων» έγκειται φυσικά στην απεξάρτηση τους από τα κέφια και τα τέρματα του Σανγκόι, ιδίως στα μεγάλα παιχνίδια. Όσο παράδοξο κι αν ηχεί, η επιτυχής ανταπόκριση του Απόλλωνα στις βλέψεις πρωταθλητισμού περνά μέσα από τον απεγκλωβισμό του από τον Αργεντινό ηγέτη και βαρόμετρό του.
Αν οι παρτενέρ του στη γραμμή κρούσης καταφέρουν να αξιοποιήσουν τα ντουμπλαρίσματα στον Σανγκόι και εκμεταλλευόμενοι τους κενούς χώρους αρχίσουν να σκοράρουν με σταθερό ρυθμό, ο Απόλλωνας θα γίνει πολύ πιο ποικιλόμορφος και απρόβλεπτος στο παιχνίδι του.
Σε βάθος χρόνου μάλιστα αυτό θα εξυπηρετήσει (και) τον ίδιο τον Σανγκόι, καθώς -αν η αντίπαλη άμυνα επικεντρώνεται εξ ίσου και στους υπόλοιπους επιθετικούς- ο ίδιος θα έχει πολύ περισσότερες φάσεις «ένας εναντίον ενός», στις οποίες έχει συντριπτικό πλεονέκτημα έναντι των πλείστων αμυντικών στην κατηγορία.
Προς τούτο όμως χρειάζεται πρώτα να αποδειχθεί ότι και οι υπόλοιποι επιθετικοί είναι ικανοί να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά -και δη στα μεγάλα παιχνίδια.