Όταν είσαι Ομόνοια, πρέπει να μπαίνεις στο γήπεδο και το αποτέλεσμα του αγώνα να κρίνεται από τα δικά σου πόδια. Έτσι απαντούν οι πιο παλαιοί ποδοσφαιριστές των πρασίνων όποτε τους δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουν στα μέσα, έτσι λένε και οι νυν ποδοσφαιριστές όποτε τους δίνεται ο λόγος να μιλήσουν. Οι νυν ποδοσφαιριστές αυτό καταφέρνουν τώρα, αλλά από την ανάποδη πλευρά. Από τα δικά τους πόδια κρίνονται τα φετινά αποτελέσματα. Τόσο με τον Εθνικό, όσο με την ΑΕΚ, αλλά και με την Δόξα, οι περσινοί κυπελλούχοι έχασαν βαθμούς μόνο και μόνο από τα δικά τους πόδια. Τόσο με τον Εθνικό Άχνας όσο και με την Δόξα που προηγήθηκαν στο σκορ αλλά και στο ντέρμπι με την ΑΕΛ, ποτέ δεν κατάφεραν να τελειώσουν τον αγώνα, χάνοντας κραυγαλέες ευκαιρίες, μπροστά σε κενή εστία (βλ. Άλβες, στον αγώνα με την Δόξα), να μην μπορούν να στείλουν την μπάλα στα δίκτυα.

Ακόμη είναι κάποια πράγματα που δεν μπορείς να εξηγήσεις όταν συμβαίνουν στην Ομόνοια. Ξέραμε εδώ και χρόνια πως το χειρότερο πράγμα για μια ομάδα είναι το γκολ-πεναλτι και αποβολή ποδοσφαιριστή. Τελικά η Ομόνοια μας έμαθε ότι το χειρότερο απ’ όλα είναι να αγωνίζεσαι με παίκτη παραπάνω, να μην ενοχλείσαι καθόλου από τους αντίπαλους ποδοσφαιριστές και αυτοί να βρίσκουν τρόπο να παίρνουν τον βαθμό της ισοπαλίας. Αντί το αριθμητικό πλεονέκτημα να είναι πλεονέκτημα λειτούργησε κατά κάποιο τρόπο υπέρ της αντίπαλης ομάδας, με τους ποδοσφαιριστές του Τόνι Σαβέβσκι να είναι αλλού γι’ αλλού. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μόνο με τα λόγια δεν πας πουθενά. Πλέον η ωμή και ψυχρή αλήθεια είναι ότι η ομάδα του τριφυλλιού βρίσκεται δώδεκα βαθμούς πίσω από την κορυφή και έξι από την τελευταία ομάδα της πρώτης τετράδας και αν δεν αλλάξουν αρκετά πράγματα μέσα στο γήπεδο τότε φέτος θα μιλάμε για την χειρότερη Ομόνοια όλων των εποχών, αντί για το καλύτερο ρόστερ όπως κάποιοι ανέφεραν στην αρχή της χρονιάς.