Επέμενε ο Γιοβάνοβιτς, πως ο ΑΠΟΕΛ θέλει χρόνο. Και πως δεν μπορεί να προσδιορίσει ποιος θα είναι ο χρονικός ορίζοντας που η ομάδα του θα μπορέσει να δείξει τις πραγματικές της δυνατότητες. Μάλλον ο Σέρβος προπονητής πρέπει να αναθεωρήσει κάπως τις απόψεις του. Γιατί αυτό που τελικά δείχνουν ότι στερούνται στον ΑΠΟΕΛ δεν είναι τις δυνατότητες που κρύβουν οι ποδοσφαιριστές αλλά αυτές που σε κάποια στιγμή περιμένει ο προπονητής ότι θα δείξουν. Μέχρι στιγμής ο απολογισμός είναι εντυπωσιακός. Έξι νίκες σε επτά αγώνες. 19 γκολ ενεργητικό που μεταφράζεται σε 2,71 γκολ ανά αγώνα. Μόλις δύο γκολ παθητικό. Και η άνεση με την οποία περνά η ομάδα μέσα από έδρες στις οποίες πάντα δυσκολευόταν. Έδρες όπως το «Τάσος Μάρκου», το εκτός έδρας παιχνίδι με την Αλκή, όπου είχε να την κερδίσει τρία χρόνια, το γήπεδο «Αμμόχωστος» με την περσινή τραυματική εμπειρία. Όλα αυτά δείχνουν πως ο νέος ΑΠΟΕΛ έχει αρχίσει να ωριμάζει.

Γιατί γίνεται καλύτερος;
Αναλύοντας λίγο περισσότερο την εικόνα των γαλαζοκιτρίνων διαπιστώνουμε πως αυτό που άλλαξε άρδην, μετά τις πρώτες βαθμολογικές απώλειες που προέκυψαν από το παιχνίδι με την Ομόνοια, είναι το εξής. Ξύπνησε η «παλιά φρουρά». Παίκτες όπως οι Μαντούκα, Μοράις και Πίντο, που στα πρώτα παιχνίδια της χρονιάς ήταν κάτω του μετρίου, έχουν βελτιώσει εδώ και δύο αγωνιστικές κατακόρυφα την απόδοσή τους. Και αυτό έχει εξόφθαλμα βοηθήσει σε μέγιστο βαθμό την ομάδα. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά και την «εξωγήινη» σε σχέση με πέρσι απόδοση του Αντόρνο, αλλά και τις προσθήκες των Αλωνεύτη και Καρυπίδη, βρίσκουμε σε μεγάλο βαθμό τα πλείστα των συστατικών της επιτυχίας.

Κάνει τη ζωή του πιο εύκολη
Αυτό που συμβαίνει φέτος με τους γαλαζοκίτρινους είναι εκπληκτικό. Αν μάλιστα συγκρίνουμε τους αριθμούς της ομάδας μόλις ένα χρόνο προηγουμένως, άνετα μπορεί κάποιος να συμπεράνει ότι μιλάμε για μια διαφορετική ομάδα. Μα θα πείτε ότι όντως έτσι είναι τα πράγματα. Ναι, αλλά ο φετινός ΑΠΟΕΛ είναι «ανορθόδοξα» καλύτερος από το περσινό σύνολο, το οποίο ήταν το καλύτερο στην… ιστορία του. Θα γίνουμε λίγο πιο ξεκάθαροι. Φέτος η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, αν αφαιρέσουμε τα δύο παραδοσιακά ντέρμπι με Απόλλωνα και Ομόνοια, έχει πετύχει πέντε νίκες. Αυτό δεν είναι και μεγάλη έκπληξη. Έχει πετύχει όμως και 18 γκολ. Δηλαδή πετυχαίνει 3,6 γκολ ανά αγώνα, όταν αγωνίζεται με τις θεωρητικά «μικρότερες» ομάδες. Και με μόλις ένα τέταρτο της κανονικής περιόδου να έχει συμπληρωθεί, έχει σχεδόν πετύχει τα μισά τέρματα απ' όσα είχε πετύχει πέρσι στην κανονική περίοδο. 19 γκολ φέτος, 39 γκολ πέρσι. Είναι λοιπόν δυνατό μια ομάδα που πετυχαίνει 3,6 γκολ ανά αγώνα με αυτές τις ομάδες να μην κερδίζει σχετικά εύκολα τα παιχνίδια. Και το καλύτερο για την ομάδα του Γιοβάνοβιτς είναι ότι δεν αγχώνεται και ιδιαίτερα μέχρι να ανοίξει το σκορ. Αυτό συνέβη ακόμα και δευτερόλεπτα μετά την έναρξη στον αγώνα με την Αλκή ή άντε να περάσει κανένα εικοσιπεντάλεπτο, όπως έγινε χτες με τη Νέα Σαλαμίνα…

Εξαφανίζονται οι «παιδικές ασθένεις»
Παιχνίδι με παιχνίδι ο ΑΠΟΕΛ δείχνει βελτιωμένος και στο κομμάτι όπου δεχόταν τη μεγαλύτερη αμφισβήτηση. Την αμυντική του γραμμή και στο σύνολο την αμυντική του λειτουργία. Όμως θα πρέπει να σημειώσουμε ότι σε όλα σχεδόν τα παιχνίδια του πρωταθλήματος η αμυντική συνοχή υπήρχε, ενώ αγωνιστική με αγωνιστική, δείχνει ότι αυτός ο τομέας βελτιώνεται. Η ηγετική φυσιογνωμία του Καρυπίδη ξεχωρίζει, όμως και ο Μπόρδα κινείται σε πολύ καλά επίπεδα, ανάλογα και με τις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει. Θετικά κρίνονται και τα δύο μπακ Κλουκόφσκι και Σέρτζιο, που πήραν 90 λεπτά στα πόδια τους και δεν έδειξαν να δυσκολεύονται.