Λίγη ώρα μετά το τέλος του λεμεσιανού ντέρμπι και ενώ ο Απόλλωνας κέρδισε 1-0 την ΑΕΛ όλοι στο στρατόπεδο των «γαλάζιων» είχαν ανάμικτα συναισθήματα. Η ομάδα του Χριστάκη Χριστοφόρου κατάφερε να φέρει εις πέρας την αποστολή σε ένα ντέρμπι τεράστιας βαθμολογικής σημασίας, γοήτρου και πρεστίζ και παράλληλα να παραμείνει «ζωντανή» στο κυνήγι μίας θέσης στο Champions League.
Ωστόσο αυτή η ομάδα αδίκησε τον εαυτό της και δεν μπόρεσε να πετύχει κάτι καλύτερο, να κόψει πρώτη το νήμα στο πρωτάθλημα (παρότι υπάρχουν ακόμη μαθηματικές ελπίδες) και να φτάσει στον τελικό του κυπέλλου. Ο Απόλλωνας έπαιξε σαν πρωταθλητής και πήρε με το σπαθί του τις νίκες κόντρα στις ομάδες που προπορεύονται από αυτόν στην βαθμολογία και έχουν σαφέστατα πιο ρεαλιστικές ελπίδες για το πρωτάθλημα.
Εάν δεν υπήρχε τόσο μεγάλη κούραση απόρροια της ευρωπαϊκής πορείας, πολλοί τραυματισμοί βασικών παικτών, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Γκιέ, καλύτερες επιλογές στην χειμερινή μετεγγραφική περίοδο και τόσες πολλές χαμένες ευκαιρίες και... πεταμένοι βαθμοί μέσα στο Τσίρειο τα πράγματα θα μπορούσαν να εξελιχθούν εντελώς διαφορετικά.
Με τα υποθετικά σενάρια δεν πετυχαίνει κανείς τίποτα, ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω και στους «γαλάζιους» αυτό που έχουν να κάνουν είναι να μάθουν μέσα από τα λάθη τους και στην επόμενη σεζόν να είναι πιο δυνατοί και να μπορέσουν να εκπληρώσουν τον στόχο.
