Η αντεπίθεση διαρκείας σταμάτησε εκεί που δεν περίμενε κανείς. Μετά τη σημαντική νίκη σε βάρος της ΑΕΛ, ο ΑΠΟΕΛ είδε τους κόπους μιας προσπάθειας αρκετών μηνών να αποφέρει καρπούς.

 Πολλοί πίστεψαν και χαρακτήρισαν την ομάδα του Δώνη πρώτο φαβορί για τον τίτλο. Ενίσχυαν την άποψη τους, με τη σημασία της λέξης «ψυχολογία» που έγειρε προς Λευκωσία.

 Ωστόσο υπερίσχυσε ο κανόνας «Δύσκολο να ανέβεις στην κορυφή, δυσκολότερο να την διατηρήσεις».

 Στα δυο τελευταία παιγνίδια τίποτα δεν λειτούργησε σωστά. Η ήττα από τον Ερμή ήταν πισωγύρισμα. Κράτησε τον ΑΠΟΕΛ στον αναπνευστήρα τον οποίο αποσύνδεσε ο Απόλλωνας.

 Για 23 παιγνίδια ήταν αήττητος. Στο ξεκίνημα της αντεπίθεσης λίγοι πίστευαν στη μεγάλη ανατροπή. Όλοι σχεδόν αναθεώρησαν τη θέση τους με την πάροδο του χρόνου και κυρίως μετά τα σημαντικά τρίποντα που πέτυχε η ομάδα. Η προσπάθεια ήταν ομολογουμένως τεράστια. Το βουνό τότε έμοιαζε όπως το «Έβερεστ».

 Παρόλα αυτά, ο ΑΠΟΕΛ βρήκε τα αποθέματα (ψυχικά και αγωνιστικά) να φέρει τα δεδομένα με το μέρος του, όμως, στην πλέον κρίσιμη καμπή κατέστρεψε ότι με κόπο και μόχθο έκτισε.

 Οι φίλοι της ομάδας είναι πληγωμένοι, πικραμένοι, απαρηγόρητοι. Όχι διότι έχασαν το πρωτάθλημα. Αυτό συμβαίνει και στις καλύτερες ομάδες του κόσμου. Αλλά με τον βασανιστικό (γι’ αυτούς) τρόπο που είδαν τα γεγονότα να διαδραματίζονται.

 Η ομάδα επιβάλλεται να συνεχίσει την προσπάθεια. Με όσα ψυχικά και αγωνιστικά αποθέματα απέμειναν. Ο στόχος της 2ης θέσης και η κατάκτηση του κυπέλλου περνούν από τα πόδια των ποδοσφαιριστών του Δώνη. Με τη στήριξη του κόσμου που οφείλει να στηρίξει την προσπάθεια, ο ΑΠΟΕΛ μπορεί να σώσει ότι σώζεται.