Όσο και αν στα ντέρμπι υπάρχουν  ιδιαιτερότητες, τόσο κόντρα στον ΑΠΟΕΛ, όσο και απέναντι στον Απόλλωνα,  η Ομόνοια φορούσε το καπέλο του αουτσάιντερ. Υπό την έννοια ότι στα μάτια της κοινήςς γνώμης, οι πιθανότητες επιτυχίας της ήταν πραγματικά κάτω από τον κλασσικό ποσοστιαίο διαχωρισμό. Εντούτοις στο γήπεδο ήταν η ομάδα που φάνηκε περισσότερο, ειδικά κόντρα στον Απόλλωνα. Απέναντι στην Ανόρθωση, τα δεδομένα αλλάζουν. Η Ομόνοια είναι σε αγωνιστική άνοδο. Έστω και αν έχει να κερδίσει τρεις αγωνιστικές, πατάει εξαιρετικά στο γήπεδο. Η Ανόρθωση από τη  άλλη βρίσκεται σε κάθετη πτώση χωρίς φρένα. Αλλά επειδή το μέταλλο κάθε μεγάλης ομάδας και στη προκειμένη περίπτωση της Ανόρθωσης, είναι πάντα στο DNA της, ο αγώνας θέλει προσοχή.  Στα χαρτιά η Ομόνοια είναι φαβορί. Στη πράξη πρέπει να το αποδείξει. Η νίκη είναι εξαιρετικά σημαντική. Θα είναι η 1η επί ημερών Καϊάφα, θα οριστικοποιήσει την 5η θέση και πολύ πιθανό να τη φέρει σε απόσταση αναπνοής από τη 4η. Θα φέρει επίσης άλλη μία ένεση ηθικού και αυτοπεποίθησης. Είναι ξεκάθαρο ότι ο αγώνας θέλει ειδική προσέγγιση. Με κοινά χαρακτηριστικά, πίεση στη μπάλα, τρέξιμο, αποφασιστικότητα, γρηγοράδα, συγκέντρωση. Ίσως  και σε μεγαλύτερο βαθμό. Αλλά και για μία άλλη παράμετρο. Η Ομόνοια κατάφερε στα δύο παιχνίδια, πρώτιστα να εξουδετερώσει τα δυνατά στοιχεία και την ποιότητα των αντιπάλων της και σε δεύτερο χρόνο να εκδηλώσει τα δικά της καλά χαρακτηριστικά. Με την Ανόρθωση, μάλλον πρέπει να τα κάνει ταυτόχρονα. Να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας και την ίδια ώρα να μην επιτρέπει στην αντίπαλο να βρει χώρους.