Είναι ορισμένα παιχνίδια της περιόδου, όπου η νίκη έχει αυτό το κάτι παραπάνω.  Ίσως πολλοί θα σταθούν στο σπάσιμο της παράδοσης. Έχει και αυτή το ψυχολογικό της όφελος, το ηθικό ανεβαίνει κατακόρυφα. Ίσως λογικά κάποιος να θυμηθεί ότι η Ανόρθωση αναδείχτηκε πρωταθλήτρια το 2005 και το 2008 έχοντας νικήσει με 2-0 την Ομόνοια. Συν το ότι ήρθε η 3η νίκη επί της Ομόνοιας με 10 παίκτες. Η θεωρία είναι πολύ βολική και ευχάριστη. Όμως κάποιος θα πρέπει να δει την αγωνιστική πτυχή. Καταρχήν η ομάδα κέρδισε  τρεις πολύτιμους βαθμούς, τους οποίους έχανε σε προηγούμενες χρονιές σε σημαντικά μάλιστα σημεία της περιόδου.  Το κυριότερο είναι η εικόνα που εξέπεμψε η Ανόρθωση στον αγωνιστικό χώρο. Όχι γιατί έθελξε με την απόδοση της, αλλά γιατί διαχειρίστηκε πολύ σωστά τα δεδομένα του παιχνιδιού σε σημαντικές στιγμές και ειδικά από την ώρα που προηγήθηκε νωρίς. Αναφερόμαστε σε τρία σημεία. Η άμυνα έκλεισε και ο τρόπος αναχαίτισης βελτιώθηκε δραστικά, αμέσως μετά τις δύο απανωτές φάσεις της Ομόνοιας μετά το 1-0. Η πίεση στη μπάλα και το κλείσιμο των χώρων έκοβε την ανάπτυξη του αντιπάλου στις δύο ζώνες. Δυσκολεύοντας τη πρώτη πάσα από την άμυνα ή μπλοκάροντας την ανάπτυξη στη μεσαία γραμμή, αναγκάζοντας τον Ασίς να βγαίνει στα άκρα. Ειδικά, όμως μετά την αποβολή η Ανόρθωση διαχειρίστηκε άψογα τη κατάσταση. Κράτησε μπάλα, κέρδισε φάουλ και κόρνερ, δεν άφησε την Ομόνοια να επιτεθεί και έβαλε και κερασάκι με δεύτερο γκολ. Γενικά, η Ανόρθωση πήρε μία νίκη ποντάροντας από ένα σημείο και μετά στο πάθος της, τη σωστή της τακτική, το ακατάπαυστο τρέξιμο και εκεί που χρειαζόταν και την ποιότητα της. Η ¨Κυρία΄΄ είχε μέταλλο πρωταθλήτριας. Είναι τέτοιες νίκες, που σου δίνουν ώθηση για τον τίτλο.